Amarant’s Weblog

Είστε γονιός? Θέλετε το παιδί σας να πετύχει στην ζωή του? Θέλετε το παιδί σας να μην σας βγάζει το λάδι? Θέλετε να μην σας λέει το παιδί σας “Τι μαλακίες είναι αυτές που ακούς ρε μάνα?”? Τότε φροντίστε να μην φτάσει κοντά σε αυτά τα τραγούδια το παιδί σας, μην γίνει σαν και εμένα.

Δεν θα αναλύσω το πόσο κωλοπαίδι είμαι, απλά θα ρίξω ένα Top-5 List, για τα τραγούδια που έχουν στιγματίσει την πολυ παιδική μου ηλικία, ανάμεσα στα 6-10 χρόνια μου. Μην νομίζετε, δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν άκουγε σκυλάδικα και στρουμφάκια σε αυτές τις ηλικίες, αλλα οι μελωδίες που με οδηγουν σε αυτό το Deja-vu είναι άλλες.

Οι κύριοι Paul Simon κ Art Garfunkel ήταν το πρώτο μου cd. Μου το είχε δώσει ο εν λόγω θείος γιατί είχα καταντήσει κουραστικός κάθε μέρα να το ακούω σπίτι του, οπότε άφησε αυτό το βάρος στους γονείς μου. Τώρα γιατί μου είχε κολλήσει το Boxer, δεν το ξέρω. Αλλα ακόμα μου αρέσει (πως γίνεται να μην σου αρέσει δηλαδή?)

Δεν ξέρω πραγματικά. Αυτό το τραγούδι είναι ένα αδιάκοπο Deja vu, όποτε το ακούω θυμάμαι βροχή πάνω στα πολυαγαπημένα Γιάννενα. Μια σκηνή ακριβώς, ένα τοπίο - που δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο - και στο οποίο δεν λαμβάνω μέρος καθόλου, απλά ενα τοπίο απο το χωριό μου.Γιατρέ είμαι καλά?

Play that funky bass boy! Ξεκάθαρη η επιρροή εδώ, 10 χρόνια τώρα αδιάκοπα δεν το έχει βαρεθεί ο πατέρας μου, όποτε συνδυάζω τις λέξεις πατέρας και funk αυτό μου έρχεται στο μυαλό. ΤΟ ΜΠΑΣΟ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!

Ακόμα απίστευτο, και για μένα μετά από τόσα χρόνια (είναι 10 χρονάκια), και για την εποχή (είναι 30 χρονάκια). Ωραίοι στίχοι, μεγάλος μουσικός, ωραίο beat, ποιοτικό και όχι catchy. Έχω ακόμα την κασέτα με το Best Of του Eddy Grant. Original. Relic. Το τραγούδι, ειδικά η extended version είναι ένα διαμάντι από αυτά που χάθηκαν.

Αυτά, όχι ότι ενδιαφέρεται κανείς αλλά έπρεπε να τα μαζέψω κάπου.

Είμαι σίγουρος, ότι ο,τι και να πω είναι χιλιοειπωμένο.
Οι Raconteurs είναι ένα συγκρότημα που πιστοποιεί ότι το brit-rock(ή και indie - αν και δεν είναι τόσο correct) ζεί την μεγαλύτερη του ακμή, και σε αρκετά χρόνια θα μιλάμε για την χρυσή εποχή του.
Το εν λόγω group είναι ένα project του κυρίου Jack White, γνωστου και ώς κυρίου White Stripes.

Άν θες να χαρακτηρίσεις το album αυτό σε μια σύντομη φράση είναι η εξής : Λιγότερο commercial White Stripes, με μπάσο, και καλύτερα drums.

Η μεγάλη ανάλυση, την οποία δεν κατέχω και τέλεια είναι κάπως έτσι : Δυστυχώς, δεν έχω ακούσει το πρώτο album των Raconteurs, που από όσο διαβάζω είναι ακόμα πιο μακριά απο White Stripes, άρα και πολυ καλύτερο. Οι White Stripes μου αρέσουν δεν λέω, αλλα οι Raconteurs έχουν αυτό που τους λείπει και δεν αναφέρομαι στο μπάσο. Απο την στιγμή που θα κατεβάσεις τον δίσκο (δεν έχουν ακόμα το κύρος που θα σε κάνει να αγοράσεις το cd πρίν το ακούσεις) και πατήσεις το play, θα πάθεις μεγάλο ντουβρουτζά με την riff-άρα που ξεκινά το “Consoler Of The Lonely”. Θα προχωρήσεις λίγο, θα μπούνε τα πιο indie-like φωνητικά, θα σε κατεβάσουν λίγο, χωρίς όμως να σταματήσει να σου αρέσει αυτό που ακούς. Αλλα με το που φτάσεις στην γεφυρα, ακούσεις την δεύτερη riff-αρα και μπούνε και τα πιο garage φωνητικά ερωτεύεσαι αυτό που ακούς. Και κάπως έτσι συνεχίζει ο δίσκος. Είναι σαν να ακούς ένα μίγμα Led Zeppelin και Who το 2008 χωρίς να έχουν μείνει πίσω, όπως δείχνουν όλα τα comeback albums (βλ. Judas Priest after 2004 albums, Iron Maiden μετά το 2000).

Το Consolers Of The Lonely δεν το έχω ακούσει ακόμα αρκετά. Δεν μπορώ να πώ άμα θα είναι ένα κλάσικό, αν βάζει υποψηφιότητα για album της χρονιάς απο τώρα, αν θα το ακούω ακόμα σε 2 μήνες. Δεν ξέρω αν είναι ένας δίσκος που θα μείνει γιατί είναι album-άρα, η θα ξεχωρίσω μερικα τραγούδια μόνο. Αλλα το ότι σε μία βδομάδα θα είναι στην κορυφή των plays μου το ξέρω. Οτι θα είναι για τρείς βδομάδες στα most played στο last.fm το ξέρω. Και επίσης ξέρω, ότι μια ακρόαση την θέλει από όλους. Δεν είναι ο δίσκος που είναι μπροστά για την εποχή του, ούτε θα γεννήσει ένα καινούριο ρεύμα. Είναι απλά ένας πολύ καλός δίσκος, με το πολύ καλός σε bold (μφφφ… αστείος?).

Αν βαριέστε όλα τα παραπάνω, το ταπεινό μουσικό μου αυτί το βαθμολογεί με ένα 9/10, στα ρηχά.

Σοκ στην εθνική άρσης βαρών με κρούσματα ντόπινγκ.

Σοκ στην ελληνική άρση βαρών προκάλεσε η είδηση, σύμφωνα με την οποία έπειτα από σχετικό έλεγχο της WADA, σημαντικός αριθμός Ελλήνων αθλητών της εθνικής ομάδας, βρέθηκαν να έχουν κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών.

Σύμφωνα με πληροφορίες, 11 από τους 14 αθλητές της Εθνικής ομάδας βρέθηκαν θετικοί σε χρήση απαγορευμένων ουσιών, σε αιφνιδιαστικό έλεγχο που έγινε στον Αγιο Κοσμά, στις 7 Μαρτίου.

Σε διαθεσιμότητα τέθηκε έως τη διαλεύκανση της υπόθεσης ο προπονητής της εθνικής ομάδας άρσης βαρών Χρήστος Ιακώβου, ο οποίος νωρίτερα υπέβαλε στην Ομοσπονδία την παραίτησή του.

Η ΕΟΑΒ, από την πλευρά της εξέδωσε την εξής ανακοίνωση:

«Η Ελληνική Ομοσπονδία Αρσης Βαρών ανακοινώνει ότι σε αιφνίδιο έλεγχο ντόπινγκ που διενεργήθηκε από την WADA με εντολή της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας, εκτός αγώνων, στις 7 Μαρτίου του 2008, βρέθηκαν θετικά, τα πρώτα δείγματα 11 Ελλήνων αθλητών και αθλητριών.

»Θα ζητηθεί η εξέταση και του δεύτερου δείγματος, όπως ακριβώς προβλέπεται από τους κανονισμούς, και κατόπιν το Διοικητικό Συμβούλιο θα συγκροτήσει ειδική εξεταστική επιτροπή, που θα επιληφθεί του θέματος.

»Σήμερα, ο ομοσπονδιακός προπονητής Χρήστος Ιακώβου, ως υπεύθυνος της προετοιμασίας των αθλητών και αθλητριών της εθνικής ομάδος, έθεσε την παραίτησή του στη διάθεση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΟΑΒ.

»Το Δ.Σ. έθεσε τον κ. Ιακώβου σε διαθεσιμότητα μέχρι την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης που αποτελεί άμεση και κατεπείγουσα προτεραιότητα της ΕΟΑΒ».

Μετά από αυτή την εξέλιξη, τίθεται εν αμφιβόλω η συμμετοχή των Ελλήνων αθλητών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που αρχίζει σε λίγες ημέρες στην Ιταλία, καθώς και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, όπου η χώρα μας έχει εξασφαλίσει την συμμετοχή πέντε αθλητών και τριών αθλητριών.

από το in.gr

Μπράβο, τα καταφέρατε, η χώρα έζησε μοναδικές εθνικές επιτυχίες και τονωθηκε το εθνικο φρόνημα των Ελλήνων.
Επειδή μερικοί ξένοι (και μην πείτε τίποτα σε αυτό) ντοπαρισμένοι πήραν μετάλλια στο όνομα του Ελληνικού έθνους και της σημαίας.

 Ανακοινώθηκε το billing του Rockwave Festival 2008, και για όσους (καλα, που ζείτε?) δεν το είδαν ακόμα είναι :

08 July 2008 : The Offspring, Siouxsie (χωρίς Banshees),
dEUS, Flogging Molly, Marky Ramone κ.α.

09 July 2008 :  Σειρά που τους δίνει η didi music : Judas Priest, Within Temptation, Cavalera Conspiracy, Opeth, Morbid Angel, Carcass, InnerWish
Θα έπρεπε να είναι : Carcass, Judas Priest, Opeth, Cavalera Conspiracy, Morbid Angel, Within Temptation, Innerwish

10 July 2008 : Manu Chao, Patti Smith, Locomondo κ Schoolwave Bands

Και ξεκινάμε τα παραπονα.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ OFFSPRING ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ SIOUXSIE. Από που και ως που? Τι κοινό έχουν?

ΓΙΑΤΙ ΟΙ WITHIN TEMPTATION ΤΟΣΟ ΨΗΛΑ? Ουτε περισσότερες πωλήσεις από τους Opeth/Carcass έχουν, ούτε μεγαλύτερο κοινό. Και η επανένωση των Carcass
είναι το σημαντικότερο συμβάν της χρονιάς αυτής. Μετά από δέκα χρόνια, οι Carcass που άλλαξαν το Death metal, γέννησαν το grindcore - goregrind, έρχονται ελλάδα,
και θα παίζουν ντάλα μεσημέρι?

Οι πόρτες ανοίγουν 11.00 το πρωί. ΌΣΟΙ ΠΑΝΕ ΟΛΟ ΤΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΔΗΛΑΔΗ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ? Θα κοπανιέμαι εγώ όλη την δευτερη μέρα σαν το παρλιακό, θα τελειώσω στις 1,
από την υπερένταση, τα ναρκωτικά και τον φόβο μην με κλέψουν στο camping θα κοιμηθώ στις 5, και άντε να σηκωθώ 11 το πρωί για να συνεχίσω. Χαλάλι όμως.

Το Schoolwave καλύτερα να σκάσει πεντε-έξι μέρες πριν. Σαν prelude γιατί όπως και να το κάνουμε οι 30αρηδες-40αρηδες και λίγοι κάτω απο 20 (μαζι και εγω :D) που θέλουν
να δούν τον Manu Chao, δεν πολυκόβονται για το Schoolwave. Πέρσι είχε πολυ χαβαλετζίδικο style, είχε κάτσει και πάνω που έκλεισε το σχολείο. Δεν θα έχει επιτυχία. Το πιστεύω και βάζω και στοίχημα.

Αλλα εγώ θα πάω τριήμερο, και παρατηρήστε ότι η Didi Music με παρακολουθεί, με το που μίλησα για Offspring χώθηκε να τους φέρει.

 Όλο το αναβάλλω να γράψω κάτι σοβαρό, αλλά δεν μπορώ - έτσι είναι ζωή μου - όλο με μαλακίες ασχολούμαι.

Σαν γνήσιο παιδί του ίντερνετς, όσο και αν έχει πέσει στα
μάτια μου, δεν μπορώ παρα να αγαπάω τον χώρο.
Πρίν από λίγο τελείωσε η εκπομπή double_click που προβάλλεται καθημερινά στο Μακεδονία TV
(άλλο ενα καλό στοιχείο του maktv, μετά την προβολή του Married With Children - ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΤΟ ΠΡΟΛΑΒΑΝΕ!)
Είχα καιρό να το δω και σήμερα το καταχάρηκα γιατι τα παιδιά έχουν κάνει την εκπομπή πολυ καλύτερη. Πρώτον είναι πλεον stress-free. Ότινανισμος, και αμα δούνε
και το Wayne’s World 3-4 φορές και εφαρμόσουν τις τεχνικές του Wayne και του Garth θα γίνει ακόμα καλύτερη η εκπομπή που από την φύση της εχει target group
τις ηλικίες 15-25 αντε 30.

Οι αναφορές στο Wow και το L2 είναι πετυχημένες, γιατί κυρίως δείχνουν ότι οι lineagers - wowers δεν είναι όλοι geeks που σπαταλάνε όλη τους την ημέρα στο game
που όταν πάς για καφε μαζί τους οι μόνες λέξεις που ακούς είναι οι ΛΟΛ, ΟΜΙΦΙΤΖΙ και ΚΙΟΥ ΚΙΟΥ ΣΟΥ ΝΟΥΜΠΑ. Γενικώς δεν μπορώ να το εκφράσω τόσο καλά, αλλα η
εκπομπή έχει ένα μοναδικό originality, πολυ πιο πετυχημένο από το “Ψηφιακή Ελλάδα” της κρατικής τι-βι. Κάτι που πρέπει να γίνει όμως είναι να πάρουν παραπάνω ώρα.
Τουλάχιστον να κάνουν 3 εκπομπές την εβδομάδα άλλα πάνω από 1.30 ώρα, δεν φτάνει η 1 ώρα.

‘Ολσοου, επειδή φαίνεται ότι δεν είναι και τόσο χθεσινοί στο νετ, να ξέρουν ότι η πλειοψηφία των Lineagers (δεν ξέρω για το wow), δεν έχουν ιδέα πως να κάνουν ένα
copy-paste ή τι είναι το .zip. Οι άλλοι μισοί μαζεύουν ότι ιό μπορούν να βρούν - κυρίως μέσω msn - και μετά τους δουλεύουν οι τεχνικοί και οι μαγαζάτορες ότι είναι για
πέταμα το pc (Ο άλλος νομιζε ότι είναι για πέταμα pc 1 χρόνου γιατί είχε γεμίσει στα adware - ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΕΣ ΤΣΟΝΤΕΣ). Αυτά και δείτε την εκπομπή
είναι καλή και πιστεύω θα γίνει ακόμα καλύτερη.

Και τέλος μην ξεχνάτε ότι Dead Kennedys > The Exploited γιατί είχα μια συζήτηση πρίν. ROCKWAVE COMING!

 Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του να είσαι 16 χρονών και να μένεις στην Ελλάδα (κοίτα προβλήματα που έχει ο κόσμος), είναι οτι δεν υπάρχει μουσικός τύπος. Σε αυτό φταίει η Αθήνα και η Ελλάδα (οχι δεν έχω την όρεξη να χρησιμοποιήσω κάθε μέσο συγκοινωνίας της Αθήνας, που είναι γνωστα για την καθαριότητα, ησυχία και την μη- αίσθηση παρακμής που προσφέρουν — και ζήτημα αν βρώ κανα RollingStone του προηγούμενου μήνα σε τσιμπημένη τιμή).

Όταν σε αυτό προσθέσεις και ότι είσαι 16 χρονών,
άρα τα οικονομικά σου δεν πετάνε και ιδιαίτερα,
πέφτει πάνω σου και το βάρος της τιμής. ΟΜΩΣ,
επειδή ο συνδυασμός ανάγνωσης
και μουσικής είναι ιδιαίτερα δελεαστικός, κάτι κρατάς και λες
να βαρέσεις μια συνδρομή σε ένα από τα major μουσικά περιοδικά του εξωτερικού.

Και εκεί που όλα είναι καλά, έρχεται και το τρίτο πρόβλημα. Ζεις το 2008, και τα περισσότερα περιοδικά που κάποτε αξίζαν έχουν πιάσει πάτο! Το κατοστάρικο που θα φύγει για την συνδρομή δεν θα φύγει με ελαφρά την καρδία, άρα η επιλογή είναι δύσκολη, και είναι ανάμεσα στα τρία -ίσως- μεγαλύτερα περιοδικά που κυκλοφορούν. Στην μία γωνία το New Musical Express (nme), παμπάλαιο, βίβλος για πολλούς, με εμφανή σημάδια παρακμής και ξεπουλήματος στην “Αμερικανιά”, στην άλλη γωνία το Mojo και κάπου στο βάθος αχνοφαίνεται
το Rolling Stone, που απλά τιμητικά αναφέρεται, προτιμώ να πάω τρια βράδια συνεχόμενα στον Πλούταρχο από το να διαβάζω κάθε μήνα το Rolling Stone.

Το NME, από την μία έχει πολλά πλεονεκτήματα - που είναι λίγο περίεργα.. - α) ΕΙΝΑΙ ΑΓΓΛΙΚΟ. ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ. ΑΠΟ ΤΟ ΝΗΣΙ. Και γράφεται από Άγγλους που μιλάνε Αγγλικά και όχι Αμερικάνικα. β) Είναι εβδομαδιαίο, σημαντικό πράγμα, γιατί ειναι πάντα “in” γ) υποστηρίζει νέες μπάντες, δεν λέει όχι σε progressive (λεμε τώρα) και κυρίως κρατάει σε απόσταση την Radiohead-ο-μανία της εποχής. Για τους Ραδιοκέφαλους τα είχα πει εδώ, και άν βαριέστε προτιμώ Motorhead από Radiohead. Και αμα το θέλετε με παραδείγματα, να ένα : το Rockferry της Duffy (ντρέπομαι, αλλα αυτό το “Mercy” είναι too catchy too resist) στο RollingStone πήρε 9/10, αντίθετα στο NME 4/10. Και με ιδιαίτερη βρετανική κυνικότητα.

Και ενώ είχα σίγουρο ότι θα το ρίξω στο Νι-Μι-Έψιλον, πέφτω στο εξώφυλλο του Mojo και τρώω κεραμίδα. The Specials! Υπάρχει περιοδικό του 2008 που έχει για εξώφυλλο τους Specials! ΛΟΛ, ΟΜΦΓΚ ΚΑΙ ΡΟΦΛ που λένε και οι lineage-άδες (ήμουν και έγω τέτοιος :D). Και όχι μόνο αυτο, έχει θέματα στους Jethro Tull(!), με σχολιασμό του Nick Cave(!!!!) στην επιρροή τους. Αλλά. πρώτον, δέν έχει την κυνικότητα του NME, δεύτερον είναι μηνιαίο και έχει τα ίδια λεφτά η συνδρομή (ναι, είμαι μίζερος και πιστεύω στο value-for-money). Τρίτον δεν ακούγεται το ίδιο το “Ενημερώνομαι απο το NME” με το “Ενημερώνομαι από το Mojo“

Στο τέλος αφήνω το παράπονο μου για την πλήρη ανυπαρξία του μουσικού τύπου στην Ελλάδα, και ζητώντας προτάσεις για καλά fanzines που να ασχολούνται με Rock, indie rock χωρίς να κρατάνε την metal σκηνή στην απέξω.

Στα άπατα του YouTube λοιπόν βρίσκεις απίστευτα videos. Ορίστε 3 που τα views τους πραγματικά τα υποβαθμίζουν!

The Jam - Move On Up

Bob Marley @ Zimbabwe Independence Concert

Και στο τέλος ο πολυαγαπημένος μου σκατόφατσας, που πιθανότατα είναι το μεγαλύτερο ταλέντο που έχω δει ποτέ, να παίζει το Those Who Fight Further του Nobuo Uematsu.

 1997, και οι Offspring κυκλοφορούν τον δίσκο Ixnay On The Hombre, το πίο υποτιμημένο punk album των τελευταίων αρκετών χρόνων.  Είναι το κύκνειο άσμα των παλιών Offspring, του νεανικού punk, και της δε πα να γαμηθείτε (αμερικανίνο στάιλ, καμία σχέση με το μπρίτις δε πα να γαμηθείτε) φιλοσοφίας.

Ηχογραφημένο με το βάρος του Smash απο πίσω, τις
αμερικάνικες δισκογραφικές να περιμένουν λεφτά,
το mtv να θέλει κάτι viewer-friendly είναι θαύμα και το
πως κυκλοφόρησε. Σημειωτέων, τον επόμενο ακριβώς χρόνο,
ήρθε το Americana με το mtv-friendly sound,
τους πιο politically correct στίχους.

Αντίθετα, το IOTH είναι ενας καθαρός punk δίσκος που θυμίζει
περισσότερο Pennywise σε συνδυασμό με λίγο Dk και μεγάλη
επιρροή από τον Cobain και την παρέα του
, bonus vocals από τον ενα και μοναδικό Jello Biafra,
backing vocals από τον Davey Havok (AFI), τραγούδια
με τίτλους “The Meaning Of Life”, “I Want It All”, “Cool to Hate”.
Και είναι μεγάλο κρίμα πολλοι να αγνοούν ακόμα και ότι υπάρχει,
ενώ άλλοι να κατακρίνουν τους Offspring για τα μετα-Americana κατορθώματα.

Σίγουρα δεν είναι ενα album που απευθύνεται στον μουσικόφιλο 30αρη ++, αλλά κάπως περισότερο
για τον 14-18άρη που θέλει να βρει τον εαυτό και την ταυτότητα του. Που σιγα - σιγά θα ξεφύγει από την Βίσση και θα δει τι γίνεται παραπέρα.
Επηρρεασμένος από το AllMusic Guide, που ποτέ δεν χώνεψα…

The Offspring - Ixnay On The Hombre (1997) Genre : Punk Style : Skate/College Punk

Επιστρέφοντας στο σημαντικότερο κομμάτι του emo culture, την μουσική. Και ίσως εκει ήταν το σημείο που ασχολήθηκα με την όλη φάση. Γιατί πέρα από τις αμέτρητες παρεξηγήσεις, ειδικά στο Ελλαδιστάν με όλους τους σκυλάδες που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τους Blur από τους Nirvana, μπήκαν και στα λάθος λημέρια, στο μέταλ.

20 χρόνια τώρα η λέξη emo χαρακτήριζε ενα συγκεκριμένο είδος
μουσικής, με λιγους ακόλουθους και ακόμα λιγότερα groups.
Ξαφνικά μετα το μπαμ, όλοι έγιναν emo.
Και όταν ανακαλύφθηκαν από τους έλληνες groups όπως οι Slipknot, οι Nightrage και οι Trivium, οι (πάντα ανοιχτόμυαλοι) μεταλχεντς τους βάφτισαν emo.

Αυτό που μου μένει όμως είναι το κόλλημα με το indie rock. Απο που και ως που ειναι οι Libertines και οι Arctic Monkeys emo δεν κατάλαβα. Ούτε ο ήχος είναι ίδιος, ουτε το image, τι ψάχνουμε τώρα δηλαδη? Οι έλληνες emo, μόνο emo δεν άκουγαν.

Το κίνημα αυτο βασίστηκε στην μουσική που έπαιξαν οι Jimmy Eat World, οι The Used και λίγο οι My Chemical Romance, και οι ακόλουθοι του άκουγαν Slipknot και Korn.
Οι μεταλχεντζ έκαναν emo όλο το indie rock, οι σκυλάδες έκαναν και τον MIKA emo…

Σκέφτηκα να κάνω ένα top 5 με τα καλυτερα emo albums, άλλα μόνο ενα μου ήρθε στο μυαλό

Panic! At The Disco - A Fever You Can’t Sweat Out

 Με τους Panic! At The Disco — ένα από τα καλύτερα emo groups κατα την ταπεινή μου γνώμη — να ανακυρρήσουν το emo dead, μπορούμε πλέον να κάνουμε μία ανασκόπηση στην μόδα που κατέκλυσε τα ΜΜΕ, μουσικές και τους δρόμους ΚΑΙ στην Ελλάδα τα τελευταία τρία χρόνια.

Αν και το παρακολούθησα από μακριά, ιδου τι είναι για μένα
η όλη emo φάση : Είναι η μόδα που αν και έχει ρίζες στα mid-80s
χτύπησε τους πάντες αυτή την περίοδο. Βασισμένη
στην μουσική emo, ουσιαστικά μια μίξη indie rock, hardcore punk και αργότερα nu-metal, με περισότερη μελωδία, και κοινό style, ένα The Cure-meeting-Anathema-then-going-for-coffee-with-Morissey (που θα μου πάει θα το κατακτήσω το english wit).

H emo “κουλτούρα” έχει συγκεκριμένα landmarks. Βασικότερη, η επιρροή του Tim Burton με το goth style του και με τα Nightmare before Christmas και Corpse Bride να είναι must κάθε emo. To msn, το myspace και τα λοιπά social networking sites κατακλυστήκαν από τους emo. Έτσι φτάσαμε στην Ελλάδα το φαινόμενο emo να είναι ανάλογο του φαινόμενου rave, με τον κάθε ^%%@$ 40αρη και άνω να σε ρωτάει “είσαι emo?” όταν φοράς τυχαία μαύρο t-shirt η είσαι ακούρευτος. Τα ΜΜΕ τους δώσανε φώς, οι (πάντα βλαμμένοι) μεταλλάδες ξεκίνησαν ενα κίνημα εναντίον τους και γενικώς ένα μπουρδέλο γίναν όλα.

Τα σημαντικά είναι : Στυλιστικά οι emo κάναν την διαφορά στην αρχή. Σε πολλούς άρεσε, σε άλλους - including me - δεν τους άρεσε λόγω της άμεσης εμποροποίησης του, σε άλλους δεν άρεσε γιατί έτσι τους είπαν. Τα “κόβω φλέβες” και ιστορίες δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, θα προτιμούσα ο Κορυδαλλός να ήταν γεμάτος τύπους που “αντιδρούν” κόβοντας τις φλέβες τους παρά τους μαλάκες που βλέπω κάθε μέρα που ΓΑΜΙΟΥΝΤΑΙ στα ναρκωτικά, σπάνε τα πάντα στα γήπεδα και δεν ξέρουν που τους πάνε τα τέσσερα (σε μόρφωση, πολιτικά και τέχνες). Η πλειοψηφία της Ελλάδας ανακάλυψε ότι υπάρχουν και άλλα είδη μουσικής εκτός από τα σκυλάδικα, τα χιπχόπια και αυτούς τους μαλλιάδες που ουρλιάζουν.

Άμα το καλοκοιτάξετε δεν έκαναν κακό πουθενά - εκτός από τον εαυτό τους και όχι γιατί χαρακώνονταν - και όσα “κακά” έκαναν δεν τα έκαναν γιατί ήταν emo, αλλά γιατι τους παρεξήγησαν οι άλλοι…