Amarant’s Weblog

Για να έχετε φτάσει σε αυτό το post, λογικά θα ξέρετε την ιστορία του Guillermo Vargas Habacuc του καλλιτέχνη που έκανε ενα σκύλο (ζωντανό) έκθεμα σε μουσείο, αφήνοντας τον να πεθάνει από την πείνα (επίτηδες).

Petitions και Petitions, εδω μπορείτε να υπογράψετε κατά του καλλιτέχνη άμα θέλετε.

Εγώ από την άλλη πάντα υποστήριζα τις προοδευτικές και ακραίες μορφές τέχνης. Όταν είδα αυτο πραγματικά κόλλησα λίγο. Λίγο από φρίκη, λίγο απο περιέργεια. Πιστεύω ότι και αυτό θα κάνατε στην αρχή και εσείς. Αλλα επειδή δεν κρίνω έτσι απλά, έριξα ένα μικρό search στο θέμα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ : ΤO POST ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΟΤΙ Ο ΣΚΥΛΟΣ ΠΕΘΑΝΕ, ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ.

Ο Vargas είναι Κοσταρικανός. Με μία σύντομη επίσκεψη στο Wikipedia, μαθαίνουμε ότι η Κοστα Ρίκα έχει αυξανόμενη οικονομία, δημοκρατικό πολίτευμα, δηλαδή δεν είναι κλασικη λατινοαμερικάνικη χώρα (Ακόμα είναι χαμηλά αλλα ανεβαίνει). Η πρώτη υπεράσπιση του Vargas ήταν ότι ήταν ένας συμβολισμός για την χώρα που την έχουν αφήσει σαν τον σκύλο. ΔΕΚΤΟ. Ωραίος συμβολισμός. Προσωπική Άποψη, ο σκύλος έτσι κ αλλιώς λογικά θα πέθαινε, αδέσποτο ήταν.

Δεύτερη δικαιολογία ήταν ότι ο σκοπός ήταν να ευαισθητοποιηθεί ο κόσμος για τα αδέσποτα. Μη δεκτό.
Εκεί φαίνεται ο καλλιτέχνης που κάνει κάτι ακραίο για να δειχτεί. Από την στιγμή που το έργο του ευαισθητοποιεί για τα ζώα, δεν αφήνει ένα ζώο να πεθάνει. Εκτός αμα πάσχει από κυκλοθυμία ή διχασμένη προσωπικότητα, εγώ όμως βλέπω ότι πάσχει από το σύνδρομο Britney Spears, τα πάντα για να με θυμηθεί το Mtv.

Η δικαιολογία άλλαξε αρκετές φορές, αυτο με κάνει να νομίζω ότι πραγματικά έγινε λόγω του Συνδρόμου Britney Spears, και εντάξει του τύπου του αξίζει μια καλή μούντζα, και ένα κλύσμα με θειικό οξύ (Η μήπως ένα μπράβο για τα λεφτά που έβγαλε?). Από την άλλη επειδή ο καθένας τα προβάλλει όπως θέλει στο ίντερνετς ίσως η πρώτη δικαιολογία ήταν αυτή που δόθηκε, και εγω σαν πολίτης χώρας με δημοκρατικό πολίτευμα (λέμε τώρα..) λέω ότι τον υποστηρίζω, άξιζε να χαθεί ο σκύλος για τον συμβολισμό αυτό. Γιατί οι ίδιοι που υπογράφουν το petition ξεχνάνε ότι υπάρχουν άνθρωποι που πεθαίνουν από την πείνα, και ασχολούνται με τον σκύλο που έτσι και αλλιώς αδέσποτο ήταν.

Στο κάτω κάτω της γραφής ό σκύλος λογικά δεν πέθανε. Και ναί μην μου βάζετε όλοι την τέχνη σε εισαγωγικά, ξαφνικά ευαισθητοποιηθήκατε όλοι για τον σκύλο αυτό, αλλά χεστήκατε για την πατημένη γάτα στον δρόμο, για τα αμέτρητα αδέσποτα της πόλης.

 Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του να είσαι 16 χρονών και να μένεις στην Ελλάδα (κοίτα προβλήματα που έχει ο κόσμος), είναι οτι δεν υπάρχει μουσικός τύπος. Σε αυτό φταίει η Αθήνα και η Ελλάδα (οχι δεν έχω την όρεξη να χρησιμοποιήσω κάθε μέσο συγκοινωνίας της Αθήνας, που είναι γνωστα για την καθαριότητα, ησυχία και την μη- αίσθηση παρακμής που προσφέρουν — και ζήτημα αν βρώ κανα RollingStone του προηγούμενου μήνα σε τσιμπημένη τιμή).

Όταν σε αυτό προσθέσεις και ότι είσαι 16 χρονών,
άρα τα οικονομικά σου δεν πετάνε και ιδιαίτερα,
πέφτει πάνω σου και το βάρος της τιμής. ΟΜΩΣ,
επειδή ο συνδυασμός ανάγνωσης
και μουσικής είναι ιδιαίτερα δελεαστικός, κάτι κρατάς και λες
να βαρέσεις μια συνδρομή σε ένα από τα major μουσικά περιοδικά του εξωτερικού.

Και εκεί που όλα είναι καλά, έρχεται και το τρίτο πρόβλημα. Ζεις το 2008, και τα περισσότερα περιοδικά που κάποτε αξίζαν έχουν πιάσει πάτο! Το κατοστάρικο που θα φύγει για την συνδρομή δεν θα φύγει με ελαφρά την καρδία, άρα η επιλογή είναι δύσκολη, και είναι ανάμεσα στα τρία -ίσως- μεγαλύτερα περιοδικά που κυκλοφορούν. Στην μία γωνία το New Musical Express (nme), παμπάλαιο, βίβλος για πολλούς, με εμφανή σημάδια παρακμής και ξεπουλήματος στην “Αμερικανιά”, στην άλλη γωνία το Mojo και κάπου στο βάθος αχνοφαίνεται
το Rolling Stone, που απλά τιμητικά αναφέρεται, προτιμώ να πάω τρια βράδια συνεχόμενα στον Πλούταρχο από το να διαβάζω κάθε μήνα το Rolling Stone.

Το NME, από την μία έχει πολλά πλεονεκτήματα - που είναι λίγο περίεργα.. - α) ΕΙΝΑΙ ΑΓΓΛΙΚΟ. ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ. ΑΠΟ ΤΟ ΝΗΣΙ. Και γράφεται από Άγγλους που μιλάνε Αγγλικά και όχι Αμερικάνικα. β) Είναι εβδομαδιαίο, σημαντικό πράγμα, γιατί ειναι πάντα “in” γ) υποστηρίζει νέες μπάντες, δεν λέει όχι σε progressive (λεμε τώρα) και κυρίως κρατάει σε απόσταση την Radiohead-ο-μανία της εποχής. Για τους Ραδιοκέφαλους τα είχα πει εδώ, και άν βαριέστε προτιμώ Motorhead από Radiohead. Και αμα το θέλετε με παραδείγματα, να ένα : το Rockferry της Duffy (ντρέπομαι, αλλα αυτό το “Mercy” είναι too catchy too resist) στο RollingStone πήρε 9/10, αντίθετα στο NME 4/10. Και με ιδιαίτερη βρετανική κυνικότητα.

Και ενώ είχα σίγουρο ότι θα το ρίξω στο Νι-Μι-Έψιλον, πέφτω στο εξώφυλλο του Mojo και τρώω κεραμίδα. The Specials! Υπάρχει περιοδικό του 2008 που έχει για εξώφυλλο τους Specials! ΛΟΛ, ΟΜΦΓΚ ΚΑΙ ΡΟΦΛ που λένε και οι lineage-άδες (ήμουν και έγω τέτοιος :D). Και όχι μόνο αυτο, έχει θέματα στους Jethro Tull(!), με σχολιασμό του Nick Cave(!!!!) στην επιρροή τους. Αλλά. πρώτον, δέν έχει την κυνικότητα του NME, δεύτερον είναι μηνιαίο και έχει τα ίδια λεφτά η συνδρομή (ναι, είμαι μίζερος και πιστεύω στο value-for-money). Τρίτον δεν ακούγεται το ίδιο το “Ενημερώνομαι απο το NME” με το “Ενημερώνομαι από το Mojo“

Στο τέλος αφήνω το παράπονο μου για την πλήρη ανυπαρξία του μουσικού τύπου στην Ελλάδα, και ζητώντας προτάσεις για καλά fanzines που να ασχολούνται με Rock, indie rock χωρίς να κρατάνε την metal σκηνή στην απέξω.