Καλοκαιράκι…
Το καλοκαιράκι….
- Ξυπνάς στις 1 και μένεις μέσα παίζοντας manager με δάκρυα στα μάτια, αφ’ενός γιατι βαριέσαι και καπνίζεις μισο πακέτο σε ένα τρίωρο, αφ’ετέρου γιατί δεν γίνεται να κλείσεις το κλιματιστικό με 40 βαθμούς έξω.
- Έχεις κάθε μέρα δυο ώρες φροντιστήρια/ιδιαίτερα, όπου βράζεις από την ζέστη και ο καημένος ο καθηγητής παλεύει να σου εξηγήσει με χαρωπά παραδείγματα ποιο είναι το ελάχιστο μέτρο του μιγαδικού ζ.
- Αφού τελειώσεις το ιδιαίτερο πας να χαρείς, αλλα ξαφνικά θυμάσαι ότι έχεις 15 σελίδες ασκήσεις για το αυριανό ιδιαίτερο.
- Κατά τις 11 το βράδι που τελειώνεις πας να σηκώσεις το τηλέφωνο μπας και βγείς έξω, αλλα ξαφνικά θυμάσαι ότι οι μισοί σου φίλοι δουλεύουν και οι άλλοι μισοί διαβάζουν ακόμα.
ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΗΛΙΟ, ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, ΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΛΟΙΠΑ.
Κατά τα άλλα βρείτε παρηγοριά στο Viva La Vida των Coldplay και το τρομέρο Darkness & Starlight από τους υποτιμημένους, και virtually unknown Black Mages.
Don’t Stop Me Now
Είναι η πρώτη φορά στα 17 χρόνια ζωής που πιάνω σιγα σιγά, που νιώθω έτσι στην αρχή των πασχαλινών διακοπών. Δεν νιώθω έτοιμος να τα γράψω όλα, και να αρχίσω να βαριέμαι ακούγοντας μουσική, παίζοντας video-games, γενικώς όλα αυτα τα πράγματα που κάνω και ανεβάζουν το επίπεδο μου, δίνουν ένα στόχο στην ζωή μου και τονίζουν την ωριμότητα μου.
Η αιτία είναι η γνωστή ότι στο πίσω μέρος του μυαλού μου
είναι η υπενθύμιση ότι αύριο έχω ιδιαίτερο, μεσα στην μεγάλη εβδομάδα πρέπει να κάνω επανάληψη στην Χημεία και στα Μαθηματικά, ότι οι διακοπές μου θα τελειώσουν νωρίτερα λόγω μαθημάτων. Και πίσω από όλα κρύβεται ο μπαμπούλας των Πανελληνίων όπως πάντα.
Άλλα επειδή μόνο η μουσική θα μας σώσει, ακούω αυτό και λέω ένα περήφανο και περίτρανο ΧΕΣΤΗΚΑ.
Αξίζει?
Γυρνώντας εδω και εκεί στην μπλογκόσφαιρα έπεσα εδώ.
Πέρα από το ότι το κομματάκι είναι πολύ κορυφή και άν κάποιος ξέρει τι είναι/ποιος τραγουδάει ας αφήσει ένα comment.
Συμφωνώ με σχεδόν όλα τα μηνύματα. Αλλα εκεί που κόλλησα ήταν ένα στεγνό “Αξίζει?”.
Την τελευταία εβδομάδα την πέρασα διαβάζοντας. Διαβάζοντας δευτέρα μέχρι κυριακή (χωρίς να καώ φυσικά, δυο-τρεις ώρες την ημέρα – είναι πολύ για κάποιον που τα τελευταία τέσσερα χρόνια δεν έχει ανοιξει βιβλίο).
Σήμερα έγραψα το διαγώνισμα για το οποίο διάβαζα. Δεν έγραψα πάνω από 15/20.
Τα χρόνια αυτά ακούω συνεχώς ότι η ζωη μου κρίνεται από τις πανελλήνιες, τις εξετάσεις που θα δώσω σε ένα χρόνο και κάτι. Δεν φαίνεται, αλλά το άγχος σε σιγοτρώει. Και όταν βλέπεις φοιτητές του Παντείου, να αναρωτιούνται άμα αξίζει… τι πρέπει να πετύχω επιτέλους? Αξίζει να το πετύχω?
Το άλλο που είδα στην βόλτα μου στην μπλογκόσφαιρα κολλάει πλήρως με το θέμα αυτό.
Στο τέλος μόνο η μουσική θα μας σώσει.
Time takes a cigarette, puts it in your mouth
You pull on your finger, then another finger, then your cigarette
The wall-to-wall is calling, it lingers, then you forget
Ohhh how how how, youre a rock n roll suicide
Youre too old to lose it, too young to choose it
And the clocks waits so patiently on your song
You walk past a cafe but you dont eat when youve lived too long
Oh, no, no, no, youre a rock n roll suicide
Chev brakes are snarling as you stumble across the road
But the day breaks instead so you hurry home
Dont let the sun blast your shadow
Dont let the milk float ride your mind
Youre so natural – religiously unkind
Oh no love! youre not alone
Youre watching yourself but youre too unfair
You got your head all tangled up but if I could only
Make you care
Oh no love! youre not alone
No matter what or who youve been
No matter when or where youve seen
All the knives seem to lacerate your brain
Ive had my share, Ill help you with the pain
Youre not alone
Just turn on with me and youre not alone
Lets turn on with me and youre not alone (wonderful)
Lets turn on and be not alone (wonderful)
Gimme your hands cause youre wonderful (wonderful)
Gimme your hands cause youre wonderful (wonderful)
Oh gimme your hands.
Untitled
11 χρόνια τώρα η ίδια ιστορία. Δεν νομίζω ότι αντέχω άλλο. Ενάμισης χρόνος έμεινε και τελειώνει. ‘Αλλα δεν πάει άλλο. Κάθε πρωί περνάει περιμένοντας το απόγευμα, κάθε απόγευμα περνά περιμένοντας το άλλο πρωί. Όλες οι μέρες ίδιες μου φαίνονται. Κάθε εβδομάδα περνάει περιμένοντας το Σάββατο, η Κυριακή περνάει περιμένοντας την επόμενη εβδομάδα. Σάν άλλος ξένος δέν βρίσκω ενδιαφέρον πουθενά. Κάθε συζήτηση μου φέρνει αδιαφορία και βαρεμάρα. Προσπαθώ να βρώ μια άκρη, και μόνο η μουσική με κρατάει. Δέν γίνεται όμως αν δεν την μοιραστείς με κάποιον. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να περιμένω άλλον έναν ενάμιση χρόνο. Μάλλον δυόμιση. Δεν αντέχω την ιδέα ότι όλα τα υπόλοιπα χρόνια στηρίζονται σε 15 μέρες εξετάσεων. Άλλα έτσι έχω μάθει. Δέν είμαι μόνο εγω μάλλον. Όλοι μέσα τους αυτό περιμένουν, αυτό τους αγχώνει. Η μόνη ελπίδα είναι μακριά, σε πράγματα που δεν συνέβησαν, αλλα τόσο θέλω να μου είχαν συμβει. Ελπίζω ότι κάποτε θα βρώ κάτι να ελπίζω. Δεν με αντέχω. Έχω φρικάρει, αλλα δεν μπορώ άλλο. Δεν με ενδιαφέρει τίποτα άλλο εκτός από τον Ιουνιο του 2009. Τότε μπορώ να μιλήσω για το μέλλον, να κάνω σχέδια. Γαμώ το κερατό μου γαμώ.
ΥΓ. Το μπλόγκ είναι σαν να μιλάς σε ένα τοίχο. Σου φεύγει ένα βάρος. Η μόνη διαφορά είναι ότι δεν σε περνάνε για τρελό.
ΥΓ 2. Αν είναι δυνατόν. Το έγραψα ακούγοντας το Sleep The Clock Around. Μέχρι τώρα δεν είχα παρατηρήσει τους στίχους. Μόλις τώρα τους είδα…
And the moment will come when composure returns
Put a face on the world, turn your back to the wall
And you walk twenty yards with your head in the air
Down the Liberty Hill, where the fashion brigade
Look with curious eyes on your raggedy way
And for once in your life you’ve got nothing to say
And could this be the time when somebody will come
To say, “Look at yourself, you’re not much use to anyone”
Take a walk in the park, take a valium pill
Read the letter you got from the memory girl
But it takes more than this to make sense of the day
Yeah, it takes more than milk to get rid of the taste
And you trusted to this, and you trusted to that
And when you saw it all come, it was waving the flag
Of the United States of Calamity, hey!
After all that you’ve done, boy, I know you’re going to pay
In the morning you come to the ladies salon
To get all fitted out for The Paperback Throne
But the people are living far away from the place
Where you wanted to help, it’s a bit of a waste
And the puzzle will last until somebody will say
“There’s a lot to be done while your head is still young”
If you put down your pen, leave your worries behind
Then the moment will come, and the memory will shine
Now the trouble is over, everybody got paid
Everybody is happy, they are glad that they came
Then you go to the place where you’ve finally found
You can look at yourself, sleep the clock around
Γιάννενα Ρε!
Να ένας ακόμα λόγος που πρέπει να διαβάζω σαν τον πούστη να περάσω σε καμια σχολή της προκοπής. Στα Γιάννενα.
Κάθε άποψη είναι δεκτή, αρκεί να τεκμηριώνεται
Αυτό λέγεται για το μάθημα της έκθεσης στις πανελλήνιες. Αλλά δεν είναι όλα ρόδινα. Το θέμα με τις πανελληνιες είναι να μην φανεί καθόλου στην έκθεση σου η πολιτική σου θέση. Υπάρχουν λέξεις που είναι απαγορευμένες.
Καπιταλισμός : Η λέξη καπιταλισμός, καθώς και όλα τα παράγωγα της απαγορεύονται. Αμα πέσεις σε αριστερό εξεταστή;
Συντηρητικός : Μία ακόμα απαγορευμένη λέξη, γιατί αμα πέσεις σε δεξιο εξεταστή, δεν σου βαθμολογεί το γραπτό, απλά γράφει με μεγάλα κόκκινα γράμματα την λέξη Αριστερός.
Επίσης απαγορεύονται κύρια ονόματα του τύπου Ρωσία, ΝΑΤΟ, Αντίσταση, Μάρξ, Άνταμ Σμίθ, Παπαδόπουλος, Χούντα, Παγκοσμιοποίηση κλπ κλπ
Μου το έχουν πει τουλάχιστον πέντε διαφορετικοί φιλόλογοι. Άντε να γράψεις τώρα την σημαντικότερη έκθεση της ζωής σου.
