Amarant’s Weblog

“Never again, my tired eyes have seen enough of all your lies, my hate is blind.
There won’t be another dawn, we will reap as we have sown”

Το 1995 οι σουηδοί At The Gates, τα βάλαν κάτω και είπαν να αφήσουν τον progressive ήχο που ακολουθούσαν τα δυο πρώτα τους album, και να χτυπήσουν το mainstream.
Τα όπλα τους ήταν τρία. Πρώτον, τέσσερεις μουσικοί με άπειρες δυνατότητες, που κατάλαβαν ότι δεν πετυχαίνεις με την τεχνική αλλά με την ταχύτητα. Δεύτερον, ένας μανιακός τραγουδιστής με ακόμα πιο μανιακή φωνή. Τελευταίο και σημαντικότερο όπλο, ο Μισανθρωπισμος και γενικότερα το μίσος.

To Slaughter Of The Soul, των At The Gates είναι το album που δίνει τον ορισμό της λέξης μίσους. Έχοντας το cd στα χέρια σου για πρώτη φορά παρατηρείς τον χριστό στο εξώφυλλο, και κάτι καμμένους μαλλιάδες. Βάζοντας το να παίξει υπάρχουν δυο περιπτώσεις. Η θα πατήσεις το Stop στα πρώτα 40 δευτερόλεπτα (μόλις τελειώσει η εισαγωγή), η θα το ακούσεις ολόκληρο και λογικά θα αποκτήσεις αρκετές θλάσεις στον λαιμό σου.

Ο Thomas Lindberg ήταν μόλις 22 χρονών όταν κυκλοφόρησε το SotS. Ίσως για αυτό καταφέρνει να βγάζει τέτοιο μίσος. Το SotS το χαρακτηρίζω σαν το Nevermind The Bollocks συνδυασμένο με το London Calling για το metal. Πρώτον έχει κοφτά τραγούδια, με άρρωστους ρυθμούς, δεύτερον έχει κάτι σαν πολιτικό στίχο (δεν είναι ακριβώς πολιτικός ο στίχος “Now burn the face of earth, purgatory unleashed”) και τρίτον επηρρέασε οτιδήποτε κυκλοφόρησε μετα το 1996.

Άμα δεν έχετε ιδέα από metal, οι At The Gates ήταν για το metal ότι ο Smiths για την pop/rock μουσική. Και όπως κάθε μεγάλοι μουσικοί αναγνωριστήκαν αφου διαλυθήκαν. Και επειδή μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις… :

Είναι η πρώτη φορά στα 17 χρόνια ζωής που πιάνω σιγα σιγά, που νιώθω έτσι στην αρχή των πασχαλινών διακοπών. Δεν νιώθω έτοιμος να τα γράψω όλα, και να αρχίσω να βαριέμαι ακούγοντας μουσική, παίζοντας video-games, γενικώς όλα αυτα τα πράγματα που κάνω και ανεβάζουν το επίπεδο μου, δίνουν ένα στόχο στην ζωή μου και τονίζουν την ωριμότητα μου.

Η αιτία είναι η γνωστή ότι στο πίσω μέρος του μυαλού μου 
είναι η υπενθύμιση ότι αύριο έχω ιδιαίτερο, μεσα στην μεγάλη εβδομάδα πρέπει να κάνω επανάληψη στην Χημεία και στα Μαθηματικά, ότι οι διακοπές μου θα τελειώσουν νωρίτερα λόγω μαθημάτων. Και πίσω από όλα κρύβεται ο μπαμπούλας των Πανελληνίων όπως πάντα.

Άλλα επειδή μόνο η μουσική θα μας σώσει, ακούω αυτό και λέω ένα περήφανο και περίτρανο ΧΕΣΤΗΚΑ.

Η 11/4/2008 ήταν μια σημαντική ημέρα για τον μουσικό κόσμο, και ακόμα πιο ιδιαίτερη για τον ελληνικό μουσικό κόσμο.

Είστε γονιός? Θέλετε το παιδί σας να πετύχει στην ζωή του? Θέλετε το παιδί σας να μην σας βγάζει το λάδι? Θέλετε να μην σας λέει το παιδί σας “Τι μαλακίες είναι αυτές που ακούς ρε μάνα?”? Τότε φροντίστε να μην φτάσει κοντά σε αυτά τα τραγούδια το παιδί σας, μην γίνει σαν και εμένα.

Δεν θα αναλύσω το πόσο κωλοπαίδι είμαι, απλά θα ρίξω ένα Top-5 List, για τα τραγούδια που έχουν στιγματίσει την πολυ παιδική μου ηλικία, ανάμεσα στα 6-10 χρόνια μου. Μην νομίζετε, δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν άκουγε σκυλάδικα και στρουμφάκια σε αυτές τις ηλικίες, αλλα οι μελωδίες που με οδηγουν σε αυτό το Deja-vu είναι άλλες.

Οι κύριοι Paul Simon κ Art Garfunkel ήταν το πρώτο μου cd. Μου το είχε δώσει ο εν λόγω θείος γιατί είχα καταντήσει κουραστικός κάθε μέρα να το ακούω σπίτι του, οπότε άφησε αυτό το βάρος στους γονείς μου. Τώρα γιατί μου είχε κολλήσει το Boxer, δεν το ξέρω. Αλλα ακόμα μου αρέσει (πως γίνεται να μην σου αρέσει δηλαδή?)

Δεν ξέρω πραγματικά. Αυτό το τραγούδι είναι ένα αδιάκοπο Deja vu, όποτε το ακούω θυμάμαι βροχή πάνω στα πολυαγαπημένα Γιάννενα. Μια σκηνή ακριβώς, ένα τοπίο - που δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο - και στο οποίο δεν λαμβάνω μέρος καθόλου, απλά ενα τοπίο απο το χωριό μου.Γιατρέ είμαι καλά?

Play that funky bass boy! Ξεκάθαρη η επιρροή εδώ, 10 χρόνια τώρα αδιάκοπα δεν το έχει βαρεθεί ο πατέρας μου, όποτε συνδυάζω τις λέξεις πατέρας και funk αυτό μου έρχεται στο μυαλό. ΤΟ ΜΠΑΣΟ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!

Ακόμα απίστευτο, και για μένα μετά από τόσα χρόνια (είναι 10 χρονάκια), και για την εποχή (είναι 30 χρονάκια). Ωραίοι στίχοι, μεγάλος μουσικός, ωραίο beat, ποιοτικό και όχι catchy. Έχω ακόμα την κασέτα με το Best Of του Eddy Grant. Original. Relic. Το τραγούδι, ειδικά η extended version είναι ένα διαμάντι από αυτά που χάθηκαν.

Αυτά, όχι ότι ενδιαφέρεται κανείς αλλά έπρεπε να τα μαζέψω κάπου.

Είμαι σίγουρος, ότι ο,τι και να πω είναι χιλιοειπωμένο.
Οι Raconteurs είναι ένα συγκρότημα που πιστοποιεί ότι το brit-rock(ή και indie - αν και δεν είναι τόσο correct) ζεί την μεγαλύτερη του ακμή, και σε αρκετά χρόνια θα μιλάμε για την χρυσή εποχή του.
Το εν λόγω group είναι ένα project του κυρίου Jack White, γνωστου και ώς κυρίου White Stripes.

Άν θες να χαρακτηρίσεις το album αυτό σε μια σύντομη φράση είναι η εξής : Λιγότερο commercial White Stripes, με μπάσο, και καλύτερα drums.

Η μεγάλη ανάλυση, την οποία δεν κατέχω και τέλεια είναι κάπως έτσι : Δυστυχώς, δεν έχω ακούσει το πρώτο album των Raconteurs, που από όσο διαβάζω είναι ακόμα πιο μακριά απο White Stripes, άρα και πολυ καλύτερο. Οι White Stripes μου αρέσουν δεν λέω, αλλα οι Raconteurs έχουν αυτό που τους λείπει και δεν αναφέρομαι στο μπάσο. Απο την στιγμή που θα κατεβάσεις τον δίσκο (δεν έχουν ακόμα το κύρος που θα σε κάνει να αγοράσεις το cd πρίν το ακούσεις) και πατήσεις το play, θα πάθεις μεγάλο ντουβρουτζά με την riff-άρα που ξεκινά το “Consoler Of The Lonely”. Θα προχωρήσεις λίγο, θα μπούνε τα πιο indie-like φωνητικά, θα σε κατεβάσουν λίγο, χωρίς όμως να σταματήσει να σου αρέσει αυτό που ακούς. Αλλα με το που φτάσεις στην γεφυρα, ακούσεις την δεύτερη riff-αρα και μπούνε και τα πιο garage φωνητικά ερωτεύεσαι αυτό που ακούς. Και κάπως έτσι συνεχίζει ο δίσκος. Είναι σαν να ακούς ένα μίγμα Led Zeppelin και Who το 2008 χωρίς να έχουν μείνει πίσω, όπως δείχνουν όλα τα comeback albums (βλ. Judas Priest after 2004 albums, Iron Maiden μετά το 2000).

Το Consolers Of The Lonely δεν το έχω ακούσει ακόμα αρκετά. Δεν μπορώ να πώ άμα θα είναι ένα κλάσικό, αν βάζει υποψηφιότητα για album της χρονιάς απο τώρα, αν θα το ακούω ακόμα σε 2 μήνες. Δεν ξέρω αν είναι ένας δίσκος που θα μείνει γιατί είναι album-άρα, η θα ξεχωρίσω μερικα τραγούδια μόνο. Αλλα το ότι σε μία βδομάδα θα είναι στην κορυφή των plays μου το ξέρω. Οτι θα είναι για τρείς βδομάδες στα most played στο last.fm το ξέρω. Και επίσης ξέρω, ότι μια ακρόαση την θέλει από όλους. Δεν είναι ο δίσκος που είναι μπροστά για την εποχή του, ούτε θα γεννήσει ένα καινούριο ρεύμα. Είναι απλά ένας πολύ καλός δίσκος, με το πολύ καλός σε bold (μφφφ… αστείος?).

Αν βαριέστε όλα τα παραπάνω, το ταπεινό μουσικό μου αυτί το βαθμολογεί με ένα 9/10, στα ρηχά.

 Ανακοινώθηκε το billing του Rockwave Festival 2008, και για όσους (καλα, που ζείτε?) δεν το είδαν ακόμα είναι :

08 July 2008 : The Offspring, Siouxsie (χωρίς Banshees),
dEUS, Flogging Molly, Marky Ramone κ.α.

09 July 2008 :  Σειρά που τους δίνει η didi music : Judas Priest, Within Temptation, Cavalera Conspiracy, Opeth, Morbid Angel, Carcass, InnerWish
Θα έπρεπε να είναι : Carcass, Judas Priest, Opeth, Cavalera Conspiracy, Morbid Angel, Within Temptation, Innerwish

10 July 2008 : Manu Chao, Patti Smith, Locomondo κ Schoolwave Bands

Και ξεκινάμε τα παραπονα.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ OFFSPRING ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ SIOUXSIE. Από που και ως που? Τι κοινό έχουν?

ΓΙΑΤΙ ΟΙ WITHIN TEMPTATION ΤΟΣΟ ΨΗΛΑ? Ουτε περισσότερες πωλήσεις από τους Opeth/Carcass έχουν, ούτε μεγαλύτερο κοινό. Και η επανένωση των Carcass
είναι το σημαντικότερο συμβάν της χρονιάς αυτής. Μετά από δέκα χρόνια, οι Carcass που άλλαξαν το Death metal, γέννησαν το grindcore - goregrind, έρχονται ελλάδα,
και θα παίζουν ντάλα μεσημέρι?

Οι πόρτες ανοίγουν 11.00 το πρωί. ΌΣΟΙ ΠΑΝΕ ΟΛΟ ΤΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΔΗΛΑΔΗ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ? Θα κοπανιέμαι εγώ όλη την δευτερη μέρα σαν το παρλιακό, θα τελειώσω στις 1,
από την υπερένταση, τα ναρκωτικά και τον φόβο μην με κλέψουν στο camping θα κοιμηθώ στις 5, και άντε να σηκωθώ 11 το πρωί για να συνεχίσω. Χαλάλι όμως.

Το Schoolwave καλύτερα να σκάσει πεντε-έξι μέρες πριν. Σαν prelude γιατί όπως και να το κάνουμε οι 30αρηδες-40αρηδες και λίγοι κάτω απο 20 (μαζι και εγω :D) που θέλουν
να δούν τον Manu Chao, δεν πολυκόβονται για το Schoolwave. Πέρσι είχε πολυ χαβαλετζίδικο style, είχε κάτσει και πάνω που έκλεισε το σχολείο. Δεν θα έχει επιτυχία. Το πιστεύω και βάζω και στοίχημα.

Αλλα εγώ θα πάω τριήμερο, και παρατηρήστε ότι η Didi Music με παρακολουθεί, με το που μίλησα για Offspring χώθηκε να τους φέρει.

Στα άπατα του YouTube λοιπόν βρίσκεις απίστευτα videos. Ορίστε 3 που τα views τους πραγματικά τα υποβαθμίζουν!

The Jam - Move On Up

Bob Marley @ Zimbabwe Independence Concert

Και στο τέλος ο πολυαγαπημένος μου σκατόφατσας, που πιθανότατα είναι το μεγαλύτερο ταλέντο που έχω δει ποτέ, να παίζει το Those Who Fight Further του Nobuo Uematsu.

 1997, και οι Offspring κυκλοφορούν τον δίσκο Ixnay On The Hombre, το πίο υποτιμημένο punk album των τελευταίων αρκετών χρόνων.  Είναι το κύκνειο άσμα των παλιών Offspring, του νεανικού punk, και της δε πα να γαμηθείτε (αμερικανίνο στάιλ, καμία σχέση με το μπρίτις δε πα να γαμηθείτε) φιλοσοφίας.

Ηχογραφημένο με το βάρος του Smash απο πίσω, τις
αμερικάνικες δισκογραφικές να περιμένουν λεφτά,
το mtv να θέλει κάτι viewer-friendly είναι θαύμα και το
πως κυκλοφόρησε. Σημειωτέων, τον επόμενο ακριβώς χρόνο,
ήρθε το Americana με το mtv-friendly sound,
τους πιο politically correct στίχους.

Αντίθετα, το IOTH είναι ενας καθαρός punk δίσκος που θυμίζει
περισσότερο Pennywise σε συνδυασμό με λίγο Dk και μεγάλη
επιρροή από τον Cobain και την παρέα του
, bonus vocals από τον ενα και μοναδικό Jello Biafra,
backing vocals από τον Davey Havok (AFI), τραγούδια
με τίτλους “The Meaning Of Life”, “I Want It All”, “Cool to Hate”.
Και είναι μεγάλο κρίμα πολλοι να αγνοούν ακόμα και ότι υπάρχει,
ενώ άλλοι να κατακρίνουν τους Offspring για τα μετα-Americana κατορθώματα.

Σίγουρα δεν είναι ενα album που απευθύνεται στον μουσικόφιλο 30αρη ++, αλλά κάπως περισότερο
για τον 14-18άρη που θέλει να βρει τον εαυτό και την ταυτότητα του. Που σιγα - σιγά θα ξεφύγει από την Βίσση και θα δει τι γίνεται παραπέρα.
Επηρρεασμένος από το AllMusic Guide, που ποτέ δεν χώνεψα…

The Offspring - Ixnay On The Hombre (1997) Genre : Punk Style : Skate/College Punk

Επιστρέφοντας στο σημαντικότερο κομμάτι του emo culture, την μουσική. Και ίσως εκει ήταν το σημείο που ασχολήθηκα με την όλη φάση. Γιατί πέρα από τις αμέτρητες παρεξηγήσεις, ειδικά στο Ελλαδιστάν με όλους τους σκυλάδες που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τους Blur από τους Nirvana, μπήκαν και στα λάθος λημέρια, στο μέταλ.

20 χρόνια τώρα η λέξη emo χαρακτήριζε ενα συγκεκριμένο είδος
μουσικής, με λιγους ακόλουθους και ακόμα λιγότερα groups.
Ξαφνικά μετα το μπαμ, όλοι έγιναν emo.
Και όταν ανακαλύφθηκαν από τους έλληνες groups όπως οι Slipknot, οι Nightrage και οι Trivium, οι (πάντα ανοιχτόμυαλοι) μεταλχεντς τους βάφτισαν emo.

Αυτό που μου μένει όμως είναι το κόλλημα με το indie rock. Απο που και ως που ειναι οι Libertines και οι Arctic Monkeys emo δεν κατάλαβα. Ούτε ο ήχος είναι ίδιος, ουτε το image, τι ψάχνουμε τώρα δηλαδη? Οι έλληνες emo, μόνο emo δεν άκουγαν.

Το κίνημα αυτο βασίστηκε στην μουσική που έπαιξαν οι Jimmy Eat World, οι The Used και λίγο οι My Chemical Romance, και οι ακόλουθοι του άκουγαν Slipknot και Korn.
Οι μεταλχεντζ έκαναν emo όλο το indie rock, οι σκυλάδες έκαναν και τον MIKA emo…

Σκέφτηκα να κάνω ένα top 5 με τα καλυτερα emo albums, άλλα μόνο ενα μου ήρθε στο μυαλό

Panic! At The Disco - A Fever You Can’t Sweat Out

 Είναι μια μαχαιριά στην πλάτη από αυτόν που δεν θα το περίμενες ποτέ. Ήδη από το album του 2006 (Come Clarity), οι In Flames έδειξαν ότι θέλουν να μπούν στο βαγονάκι των trends. ‘Αλλα σεβαστήκαν τους 10 χρόνια τώρα φανατικούς οπαδούς τους και κράτησαν τα στοιχεία που τους έκαναν μοναδικούς. Η Nuclear Blast έβγαλε στο ΕσυΣωλήνα ένα τραγουδάκι από το καινούριο album, και ακουγοντας το ένιωσα προδωμένος. Δεν εξηγείται με λόγια αυτό.

In Flames - Jotun ( Album : Whoracle - 199

In Flames - The Mirror’s Truth ( Album A Sense Of Purpose - 2008)