Pretty Vacant
Synch Festival, Rockwave Festival, FlyBeeyond Festival, Rock’Em All Festival.
Δεν πηγα/θα πάω σε κανένα. Το Synch το ακύρωσα για να πάω στο rockwave, το rockwave για να πάω στο Fly Beeyond, το Fly Beeyond γιατί θα σιχαθώ τους Sex Pistols άμα δω τον Lydon να το παίζει punk στα 52 του, το rock’em all γιατί απλά δεν αξίζει τα λεφτά του.
Από την άλλη προτίμησα να κάνω λίγο shopping therapy στα μαγαζιά αγοράζοντας, τι άλλο, cds! Για όσους πάτε ή πήγατε σε κάποιο από τα festivals λοιπόν, καλά να περάσετε, προτιμώ να κάτσω σπίτι και να ακούσω το original-πλέον Pills ‘n’ Thrills and Bellyaches!
ΥΓ. Μόνη περίπτωση να πάω σε συναυλία αυτο το καλοκαίρι λοιπόν, είναι να γίνει κανα μπάμ και έρθουν οι Arctic Monkeys, ή κάνουν Reunion οι Libs. 
ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΥ ΦΑΤΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΠΟΥΤΑΝΕΣ ΝΑ ΒΛΕΠΩ ΕΙΔΩΛΑ ΜΕ ΠΙΕΣΟΜΕΤΡΑ ΣΤΗΝ ΣΚΗΝΗ!
Piss Stains
Αγαπητοί κύριοι Lydon, Matlock, Cook & Jones,
Δεν δεχτήκατε να μπείτε στο RnR Hall Of Fame, αλλά 58 euroπουλα για να σας δούμε στα 50 σας τα βάλατε. Κουφάλεςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς.
Μεθαύριο λοιπόν στο Καραισκάκη, Sex Pistols + New York Dolls + The Courteeners. Κάτι μου λέει ότι οι Manchesterians θα τα σπάσουν και άντε να το σώσουν οι παλιοσειρές…
Don’t Stop Me Now
Είναι η πρώτη φορά στα 17 χρόνια ζωής που πιάνω σιγα σιγά, που νιώθω έτσι στην αρχή των πασχαλινών διακοπών. Δεν νιώθω έτοιμος να τα γράψω όλα, και να αρχίσω να βαριέμαι ακούγοντας μουσική, παίζοντας video-games, γενικώς όλα αυτα τα πράγματα που κάνω και ανεβάζουν το επίπεδο μου, δίνουν ένα στόχο στην ζωή μου και τονίζουν την ωριμότητα μου.
Η αιτία είναι η γνωστή ότι στο πίσω μέρος του μυαλού μου
είναι η υπενθύμιση ότι αύριο έχω ιδιαίτερο, μεσα στην μεγάλη εβδομάδα πρέπει να κάνω επανάληψη στην Χημεία και στα Μαθηματικά, ότι οι διακοπές μου θα τελειώσουν νωρίτερα λόγω μαθημάτων. Και πίσω από όλα κρύβεται ο μπαμπούλας των Πανελληνίων όπως πάντα.
Άλλα επειδή μόνο η μουσική θα μας σώσει, ακούω αυτό και λέω ένα περήφανο και περίτρανο ΧΕΣΤΗΚΑ.
Post #33
Η 11/4/2008 ήταν μια σημαντική ημέρα για τον μουσικό κόσμο, και ακόμα πιο ιδιαίτερη για τον ελληνικό μουσικό κόσμο.
- Μετα απο αναμονή 14 χρόνων, ανακοινώθηκε ότι ο Axl Rose παρέδωσε το Chinese Democracy, το 5o album των Guns & Roses.
To Chinese Democracy, είναι το πιο ακριβοπληρωμένο album όλων των εποχών, η Geffen το περιμένει εδώ και 14 χρόνια, ενω ο Axl Rose έχει χαλάσει 13 εκατομμύρια δολλάρια για την παραγωγή του.’Οτι το Chinese Democracy θα είναι μια μεγάλη αποτυχία το ξέρουμε. Ο Rose δεν έχει την δυνατότητα να γράψει κάτι εφάμιλλο του Apettite For Destruction, και λόγω ηλικίας, και γιατί δεν έχει τους Slash/Stradlin δίπλα του, και λόγω βλακείας.
- Χθές προβλήθηκε στο Mad tv, το κανάλι που προσπαθεί αλλά δεν μπορεί να ξεχάσει ότι μια ζωή σκυλάδες ήταν όλοι, μια ζωή σκυλάδες θα μείνουν, video των Pulp. Ίσως είναι η πρώτη φορά που ένα video των Pulp προβάλλεται στην Ελλάδα, και πραγματικά συγκινήθηκα, ίσως δυο – τρία άτομα είδαν το video και είδαν ότι υπάρχει και κάτι άλλο εκτός απο τα σκυλάδικα εκεί έξω. For The Record, το video ήταν το Disco 2000. Και εις ανώτερα η ελληνική τι-βι, ίσως σε δυο-τρια χρονια δούμε και The Cure.
Sounds Familiar – Οδηγός Σωστής Διαπαιδαγώγησης
Είστε γονιός? Θέλετε το παιδί σας να πετύχει στην ζωή του? Θέλετε το παιδί σας να μην σας βγάζει το λάδι? Θέλετε να μην σας λέει το παιδί σας “Τι μαλακίες είναι αυτές που ακούς ρε μάνα?”? Τότε φροντίστε να μην φτάσει κοντά σε αυτά τα τραγούδια το παιδί σας, μην γίνει σαν και εμένα.
Δεν θα αναλύσω το πόσο κωλοπαίδι είμαι, απλά θα ρίξω ένα Top-5 List, για τα τραγούδια που έχουν στιγματίσει την πολυ παιδική μου ηλικία, ανάμεσα στα 6-10 χρόνια μου. Μην νομίζετε, δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν άκουγε σκυλάδικα και στρουμφάκια σε αυτές τις ηλικίες, αλλα οι μελωδίες που με οδηγουν σε αυτό το Deja-vu είναι άλλες.
- Uriah Heep – July Morning
Όταν μένεις κάτω απο δύο ροκάδες θείους, δεν είναι δύσκολο να ανακαλύψεις ότι υπάρχουν και άλλοι τραγουδιστές εκτός από την Βίσση. Δεν λέω, μέχρι τα 11 μου δεν είχα διανοηθεί ότι οι Uriah Heep ήταν ένα βαθύτατα επηρρεαστικό συγκρότημα που αποτελούταν από μερικούς μαλλιάδες. Αλλά το κόλλημα με το July Morning ήταν ίσως το μεγαλύτερο της μέχρι τώρα ζωής μου. Επι 4 χρόνια ήταν το αγαπημένο μου τραγούδι, θυμάμαι – προς το τέλος του κολλήματος – όταν έβαλα ιντερνετς βρήκα και τους στίχους, τους πήγα στην καθηγήτρια των Αγγλικών να μου τους μεταφράσει. Δεν κατάλαβα το νόημα βέβαια, αυτό το άφησα για αργότερα.
- Simon & Garfunkel – The Boxer
Οι κύριοι Paul Simon κ Art Garfunkel ήταν το πρώτο μου cd. Μου το είχε δώσει ο εν λόγω θείος γιατί είχα καταντήσει κουραστικός κάθε μέρα να το ακούω σπίτι του, οπότε άφησε αυτό το βάρος στους γονείς μου. Τώρα γιατί μου είχε κολλήσει το Boxer, δεν το ξέρω. Αλλα ακόμα μου αρέσει (πως γίνεται να μην σου αρέσει δηλαδή?)
- Men At Work – Down Under
Δεν ξέρω πραγματικά. Αυτό το τραγούδι είναι ένα αδιάκοπο Deja vu, όποτε το ακούω θυμάμαι βροχή πάνω στα πολυαγαπημένα Γιάννενα. Μια σκηνή ακριβώς, ένα τοπίο – που δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο – και στο οποίο δεν λαμβάνω μέρος καθόλου, απλά ενα τοπίο απο το χωριό μου.Γιατρέ είμαι καλά?
- Jocelyn Brown – Somebody Else’s Guy
Play that funky bass boy! Ξεκάθαρη η επιρροή εδώ, 10 χρόνια τώρα αδιάκοπα δεν το έχει βαρεθεί ο πατέρας μου, όποτε συνδυάζω τις λέξεις πατέρας και funk αυτό μου έρχεται στο μυαλό. ΤΟ ΜΠΑΣΟ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!
- Eddy Grant – Living On The Frontline
Ακόμα απίστευτο, και για μένα μετά από τόσα χρόνια (είναι 10 χρονάκια), και για την εποχή (είναι 30 χρονάκια). Ωραίοι στίχοι, μεγάλος μουσικός, ωραίο beat, ποιοτικό και όχι catchy. Έχω ακόμα την κασέτα με το Best Of του Eddy Grant. Original. Relic. Το τραγούδι, ειδικά η extended version είναι ένα διαμάντι από αυτά που χάθηκαν.
Αυτά, όχι ότι ενδιαφέρεται κανείς αλλά έπρεπε να τα μαζέψω κάπου.
The Raconteurs – Consolers Of The Lonely
Είμαι σίγουρος, ότι ο,τι και να πω είναι χιλιοειπωμένο.
Οι Raconteurs είναι ένα συγκρότημα που πιστοποιεί ότι το brit-rock(ή και indie – αν και δεν είναι τόσο correct) ζεί την μεγαλύτερη του ακμή, και σε αρκετά χρόνια θα μιλάμε για την χρυσή εποχή του.
Το εν λόγω group είναι ένα project του κυρίου Jack White, γνωστου και ώς κυρίου White Stripes.
Άν θες να χαρακτηρίσεις το album αυτό σε μια σύντομη φράση είναι η εξής : Λιγότερο commercial White Stripes, με μπάσο, και καλύτερα drums.
Η μεγάλη ανάλυση, την οποία δεν κατέχω και τέλεια είναι κάπως έτσι : Δυστυχώς, δεν έχω ακούσει το πρώτο album των Raconteurs, που από όσο διαβάζω είναι ακόμα πιο μακριά απο White Stripes, άρα και πολυ καλύτερο. Οι White Stripes μου αρέσουν δεν λέω, αλλα οι Raconteurs έχουν αυτό που τους λείπει και δεν αναφέρομαι στο μπάσο. Απο την στιγμή που θα κατεβάσεις τον δίσκο (δεν έχουν ακόμα το κύρος που θα σε κάνει να αγοράσεις το cd πρίν το ακούσεις) και πατήσεις το play, θα πάθεις μεγάλο ντουβρουτζά με την riff-άρα που ξεκινά το “Consoler Of The Lonely”. Θα προχωρήσεις λίγο, θα μπούνε τα πιο indie-like φωνητικά, θα σε κατεβάσουν λίγο, χωρίς όμως να σταματήσει να σου αρέσει αυτό που ακούς. Αλλα με το που φτάσεις στην γεφυρα, ακούσεις την δεύτερη riff-αρα και μπούνε και τα πιο garage φωνητικά ερωτεύεσαι αυτό που ακούς. Και κάπως έτσι συνεχίζει ο δίσκος. Είναι σαν να ακούς ένα μίγμα Led Zeppelin και Who το 2008 χωρίς να έχουν μείνει πίσω, όπως δείχνουν όλα τα comeback albums (βλ. Judas Priest after 2004 albums, Iron Maiden μετά το 2000).
Το Consolers Of The Lonely δεν το έχω ακούσει ακόμα αρκετά. Δεν μπορώ να πώ άμα θα είναι ένα κλάσικό, αν βάζει υποψηφιότητα για album της χρονιάς απο τώρα, αν θα το ακούω ακόμα σε 2 μήνες. Δεν ξέρω αν είναι ένας δίσκος που θα μείνει γιατί είναι album-άρα, η θα ξεχωρίσω μερικα τραγούδια μόνο. Αλλα το ότι σε μία βδομάδα θα είναι στην κορυφή των plays μου το ξέρω. Οτι θα είναι για τρείς βδομάδες στα most played στο last.fm το ξέρω. Και επίσης ξέρω, ότι μια ακρόαση την θέλει από όλους. Δεν είναι ο δίσκος που είναι μπροστά για την εποχή του, ούτε θα γεννήσει ένα καινούριο ρεύμα. Είναι απλά ένας πολύ καλός δίσκος, με το πολύ καλός σε bold (μφφφ… αστείος?).
Αν βαριέστε όλα τα παραπάνω, το ταπεινό μουσικό μου αυτί το βαθμολογεί με ένα 9/10, στα ρηχά.
Rockwave ‘08, Τα πρώτα παράπονα.
Ανακοινώθηκε το billing του Rockwave Festival 2008, και για όσους (καλα, που ζείτε?) δεν το είδαν ακόμα είναι :
08 July 2008 : The Offspring, Siouxsie (χωρίς Banshees),
dEUS, Flogging Molly, Marky Ramone κ.α.
09 July 2008 : Σειρά που τους δίνει η didi music : Judas Priest, Within Temptation, Cavalera Conspiracy, Opeth, Morbid Angel, Carcass, InnerWish
Θα έπρεπε να είναι : Carcass, Judas Priest, Opeth, Cavalera Conspiracy, Morbid Angel, Within Temptation, Innerwish
10 July 2008 : Manu Chao, Patti Smith, Locomondo κ Schoolwave Bands
Και ξεκινάμε τα παραπονα.
- ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ OFFSPRING ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ SIOUXSIE. Από που και ως που? Τι κοινό έχουν?
- ΓΙΑΤΙ ΟΙ WITHIN TEMPTATION ΤΟΣΟ ΨΗΛΑ? Ουτε περισσότερες πωλήσεις από τους Opeth/Carcass έχουν, ούτε μεγαλύτερο κοινό. Και η επανένωση των Carcass
είναι το σημαντικότερο συμβάν της χρονιάς αυτής. Μετά από δέκα χρόνια, οι Carcass που άλλαξαν το Death metal, γέννησαν το grindcore – goregrind, έρχονται ελλάδα,
και θα παίζουν ντάλα μεσημέρι?
- Οι πόρτες ανοίγουν 11.00 το πρωί. ΌΣΟΙ ΠΑΝΕ ΟΛΟ ΤΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΔΗΛΑΔΗ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ? Θα κοπανιέμαι εγώ όλη την δευτερη μέρα σαν το παρλιακό, θα τελειώσω στις 1,
από την υπερένταση, τα ναρκωτικά και τον φόβο μην με κλέψουν στο camping θα κοιμηθώ στις 5, και άντε να σηκωθώ 11 το πρωί για να συνεχίσω. Χαλάλι όμως.
- Το Schoolwave καλύτερα να σκάσει πεντε-έξι μέρες πριν. Σαν prelude γιατί όπως και να το κάνουμε οι 30αρηδες-40αρηδες και λίγοι κάτω απο 20 (μαζι και εγω
) που θέλουννα δούν τον Manu Chao, δεν πολυκόβονται για το Schoolwave. Πέρσι είχε πολυ χαβαλετζίδικο style, είχε κάτσει και πάνω που έκλεισε το σχολείο. Δεν θα έχει επιτυχία. Το πιστεύω και βάζω και στοίχημα.
Αλλα εγώ θα πάω τριήμερο, και παρατηρήστε ότι η Didi Music με παρακολουθεί, με το που μίλησα για Offspring χώθηκε να τους φέρει.
Στα άπατα του ΕσυΣωλήνα
Στα άπατα του YouTube λοιπόν βρίσκεις απίστευτα videos. Ορίστε 3 που τα views τους πραγματικά τα υποβαθμίζουν!
The Jam - Move On Up
Bob Marley @ Zimbabwe Independence Concert
Και στο τέλος ο πολυαγαπημένος μου σκατόφατσας, που πιθανότατα είναι το μεγαλύτερο ταλέντο που έχω δει ποτέ, να παίζει το Those Who Fight Further του Nobuo Uematsu.
Diamonds Last Forever – The Offspring (Ixnay On The Hombre)
1997, και οι Offspring κυκλοφορούν τον δίσκο Ixnay On The Hombre, το πίο υποτιμημένο punk album των τελευταίων αρκετών χρόνων. Είναι το κύκνειο άσμα των παλιών Offspring, του νεανικού punk, και της δε πα να γαμηθείτε (αμερικανίνο στάιλ, καμία σχέση με το μπρίτις δε πα να γαμηθείτε) φιλοσοφίας.
Ηχογραφημένο με το βάρος του Smash απο πίσω, τις
αμερικάνικες δισκογραφικές να περιμένουν λεφτά,
το mtv να θέλει κάτι viewer-friendly είναι θαύμα και το
πως κυκλοφόρησε. Σημειωτέων, τον επόμενο ακριβώς χρόνο,
ήρθε το Americana με το mtv-friendly sound,
τους πιο politically correct στίχους.
Αντίθετα, το IOTH είναι ενας καθαρός punk δίσκος που θυμίζει
περισσότερο Pennywise σε συνδυασμό με λίγο Dk και μεγάλη
επιρροή από τον Cobain και την παρέα του
, bonus vocals από τον ενα και μοναδικό Jello Biafra,
backing vocals από τον Davey Havok (AFI), τραγούδια
με τίτλους “The Meaning Of Life”, “I Want It All”, “Cool to Hate”.
Και είναι μεγάλο κρίμα πολλοι να αγνοούν ακόμα και ότι υπάρχει,
ενώ άλλοι να κατακρίνουν τους Offspring για τα μετα-Americana κατορθώματα.
Σίγουρα δεν είναι ενα album που απευθύνεται στον μουσικόφιλο 30αρη ++, αλλά κάπως περισότερο
για τον 14-18άρη που θέλει να βρει τον εαυτό και την ταυτότητα του. Που σιγα – σιγά θα ξεφύγει από την Βίσση και θα δει τι γίνεται παραπέρα.
Επηρρεασμένος από το AllMusic Guide, που ποτέ δεν χώνεψα…
The Offspring – Ixnay On The Hombre (1997) Genre : Punk Style : Skate/College Punk 
