“Never again, my tired eyes have seen enough of all your lies, my hate is blind.
There won’t be another dawn, we will reap as we have sown”

Το 1995 οι σουηδοί At The Gates, τα βάλαν κάτω και είπαν να αφήσουν τον progressive ήχο που ακολουθούσαν τα δυο πρώτα τους album, και να χτυπήσουν το mainstream.
Τα όπλα τους ήταν τρία. Πρώτον, τέσσερεις μουσικοί με άπειρες δυνατότητες, που κατάλαβαν ότι δεν πετυχαίνεις με την τεχνική αλλά με την ταχύτητα. Δεύτερον, ένας μανιακός τραγουδιστής με ακόμα πιο μανιακή φωνή. Τελευταίο και σημαντικότερο όπλο, ο Μισανθρωπισμος και γενικότερα το μίσος.

To Slaughter Of The Soul, των At The Gates είναι το album που δίνει τον ορισμό της λέξης μίσους. Έχοντας το cd στα χέρια σου για πρώτη φορά παρατηρείς τον χριστό στο εξώφυλλο, και κάτι καμμένους μαλλιάδες. Βάζοντας το να παίξει υπάρχουν δυο περιπτώσεις. Η θα πατήσεις το Stop στα πρώτα 40 δευτερόλεπτα (μόλις τελειώσει η εισαγωγή), η θα το ακούσεις ολόκληρο και λογικά θα αποκτήσεις αρκετές θλάσεις στον λαιμό σου.

Ο Thomas Lindberg ήταν μόλις 22 χρονών όταν κυκλοφόρησε το SotS. Ίσως για αυτό καταφέρνει να βγάζει τέτοιο μίσος. Το SotS το χαρακτηρίζω σαν το Nevermind The Bollocks συνδυασμένο με το London Calling για το metal. Πρώτον έχει κοφτά τραγούδια, με άρρωστους ρυθμούς, δεύτερον έχει κάτι σαν πολιτικό στίχο (δεν είναι ακριβώς πολιτικός ο στίχος “Now burn the face of earth, purgatory unleashed”) και τρίτον επηρρέασε οτιδήποτε κυκλοφόρησε μετα το 1996.

Άμα δεν έχετε ιδέα από metal, οι At The Gates ήταν για το metal ότι ο Smiths για την pop/rock μουσική. Και όπως κάθε μεγάλοι μουσικοί αναγνωριστήκαν αφου διαλυθήκαν. Και επειδή μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις… :

 1997, και οι Offspring κυκλοφορούν τον δίσκο Ixnay On The Hombre, το πίο υποτιμημένο punk album των τελευταίων αρκετών χρόνων.  Είναι το κύκνειο άσμα των παλιών Offspring, του νεανικού punk, και της δε πα να γαμηθείτε (αμερικανίνο στάιλ, καμία σχέση με το μπρίτις δε πα να γαμηθείτε) φιλοσοφίας.

Ηχογραφημένο με το βάρος του Smash απο πίσω, τις
αμερικάνικες δισκογραφικές να περιμένουν λεφτά,
το mtv να θέλει κάτι viewer-friendly είναι θαύμα και το
πως κυκλοφόρησε. Σημειωτέων, τον επόμενο ακριβώς χρόνο,
ήρθε το Americana με το mtv-friendly sound,
τους πιο politically correct στίχους.

Αντίθετα, το IOTH είναι ενας καθαρός punk δίσκος που θυμίζει
περισσότερο Pennywise σε συνδυασμό με λίγο Dk και μεγάλη
επιρροή από τον Cobain και την παρέα του
, bonus vocals από τον ενα και μοναδικό Jello Biafra,
backing vocals από τον Davey Havok (AFI), τραγούδια
με τίτλους “The Meaning Of Life”, “I Want It All”, “Cool to Hate”.
Και είναι μεγάλο κρίμα πολλοι να αγνοούν ακόμα και ότι υπάρχει,
ενώ άλλοι να κατακρίνουν τους Offspring για τα μετα-Americana κατορθώματα.

Σίγουρα δεν είναι ενα album που απευθύνεται στον μουσικόφιλο 30αρη ++, αλλά κάπως περισότερο
για τον 14-18άρη που θέλει να βρει τον εαυτό και την ταυτότητα του. Που σιγα – σιγά θα ξεφύγει από την Βίσση και θα δει τι γίνεται παραπέρα.
Επηρρεασμένος από το AllMusic Guide, που ποτέ δεν χώνεψα…

The Offspring – Ixnay On The Hombre (1997) Genre : Punk Style : Skate/College Punk

Οι Smiths ίσως είναι ότι καλυτερο έχει παράγει η Αγγλία τα τελευταία 25 χρόνια. Έχουν όλα τα στοιχεία που ακολουθούν τα larger than life groups. Μικρή διάρκεια, fanbase που 20 χρόνια μετά ακόμα κυκλοφορεί με παρωπίδες όσον αναφορά οτιδήποτε εκτός από Smiths & Morissey. Το The Queen Is Dead, ήρθε την σημαντικότερη στιγμή και έκανε τους Smiths από πολλά υποσχόμενα group, να είναι αυτό που είναι σήμερα. Κάτι σαν το In Rainbows των Radiohead (Που εμένα ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ. — και τόσο). Επηρρέασε αμετρητα groups και έχει οδηγήσει στα αμέτρητα Δε Groups που κυκλοφορούν τώρα (The Killers, The Strokes, The – The – The), καθώς και οτιδήποτε rock βγήκε από την ένδοξη νήσο έκτοτε. Τον λόγο που οι Smiths – από ότι καταλαβαίνω – δεν έπιασαν στο Ελλαδιστάν δεν ξέρω. Γενικά όμως δεν πάς πουθενά να μιλήσεις για pop ή indie rock μουσική χωρίς να τους αναφέρεις. Τώρα πως να διαλέξεις δίσκο αφου όλα τα έχουν πεταμένα εδω και εκεί δεν ξέρω. Δεν ήθελα να βάλω το The World Won’t Listen όμως γιατί δεν είναι ακριβώς Album.

The Smiths – The Queen Is Dead (1986)

Τι να πεί κανεις… Για μένα είναι καθαρά το μεγαλούργημα της ηλεκτρονικής μουσικής σε κάθε ακρο της. Δισκάρα από όπου και να το ακούσεις. Άσε που έχει και το Teardrop μέσα. Το Mezzanine για μένα είναι η πιο ώριμη και ολοκληρωμένη δουλεια των Massive Attack, αν και είναι δύσκολο να αφήσεις πίσω τα παλιότερα albums. Τα δυο παληκαράκια από την ευλογημένη Αγγλία απλα μαγεύουν σε αυτόν τον δίσκο, και προτείνεται ανοιχτά στους πάντες. Εκτός απο τους σκυλάδες.

Massive Attack – Mezzanine (1998)

ΥΓ. Άμα δεν έχετε ξανακούσει Massive Attack προτιμήστε το Collected, to Best Of τους.