Amarant’s Weblog

“Never again, my tired eyes have seen enough of all your lies, my hate is blind.
There won’t be another dawn, we will reap as we have sown”

Το 1995 οι σουηδοί At The Gates, τα βάλαν κάτω και είπαν να αφήσουν τον progressive ήχο που ακολουθούσαν τα δυο πρώτα τους album, και να χτυπήσουν το mainstream.
Τα όπλα τους ήταν τρία. Πρώτον, τέσσερεις μουσικοί με άπειρες δυνατότητες, που κατάλαβαν ότι δεν πετυχαίνεις με την τεχνική αλλά με την ταχύτητα. Δεύτερον, ένας μανιακός τραγουδιστής με ακόμα πιο μανιακή φωνή. Τελευταίο και σημαντικότερο όπλο, ο Μισανθρωπισμος και γενικότερα το μίσος.

To Slaughter Of The Soul, των At The Gates είναι το album που δίνει τον ορισμό της λέξης μίσους. Έχοντας το cd στα χέρια σου για πρώτη φορά παρατηρείς τον χριστό στο εξώφυλλο, και κάτι καμμένους μαλλιάδες. Βάζοντας το να παίξει υπάρχουν δυο περιπτώσεις. Η θα πατήσεις το Stop στα πρώτα 40 δευτερόλεπτα (μόλις τελειώσει η εισαγωγή), η θα το ακούσεις ολόκληρο και λογικά θα αποκτήσεις αρκετές θλάσεις στον λαιμό σου.

Ο Thomas Lindberg ήταν μόλις 22 χρονών όταν κυκλοφόρησε το SotS. Ίσως για αυτό καταφέρνει να βγάζει τέτοιο μίσος. Το SotS το χαρακτηρίζω σαν το Nevermind The Bollocks συνδυασμένο με το London Calling για το metal. Πρώτον έχει κοφτά τραγούδια, με άρρωστους ρυθμούς, δεύτερον έχει κάτι σαν πολιτικό στίχο (δεν είναι ακριβώς πολιτικός ο στίχος “Now burn the face of earth, purgatory unleashed”) και τρίτον επηρρέασε οτιδήποτε κυκλοφόρησε μετα το 1996.

Άμα δεν έχετε ιδέα από metal, οι At The Gates ήταν για το metal ότι ο Smiths για την pop/rock μουσική. Και όπως κάθε μεγάλοι μουσικοί αναγνωριστήκαν αφου διαλυθήκαν. Και επειδή μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις… :