Amarant’s Weblog

Είμαι σίγουρος, ότι ο,τι και να πω είναι χιλιοειπωμένο.
Οι Raconteurs είναι ένα συγκρότημα που πιστοποιεί ότι το brit-rock(ή και indie - αν και δεν είναι τόσο correct) ζεί την μεγαλύτερη του ακμή, και σε αρκετά χρόνια θα μιλάμε για την χρυσή εποχή του.
Το εν λόγω group είναι ένα project του κυρίου Jack White, γνωστου και ώς κυρίου White Stripes.

Άν θες να χαρακτηρίσεις το album αυτό σε μια σύντομη φράση είναι η εξής : Λιγότερο commercial White Stripes, με μπάσο, και καλύτερα drums.

Η μεγάλη ανάλυση, την οποία δεν κατέχω και τέλεια είναι κάπως έτσι : Δυστυχώς, δεν έχω ακούσει το πρώτο album των Raconteurs, που από όσο διαβάζω είναι ακόμα πιο μακριά απο White Stripes, άρα και πολυ καλύτερο. Οι White Stripes μου αρέσουν δεν λέω, αλλα οι Raconteurs έχουν αυτό που τους λείπει και δεν αναφέρομαι στο μπάσο. Απο την στιγμή που θα κατεβάσεις τον δίσκο (δεν έχουν ακόμα το κύρος που θα σε κάνει να αγοράσεις το cd πρίν το ακούσεις) και πατήσεις το play, θα πάθεις μεγάλο ντουβρουτζά με την riff-άρα που ξεκινά το “Consoler Of The Lonely”. Θα προχωρήσεις λίγο, θα μπούνε τα πιο indie-like φωνητικά, θα σε κατεβάσουν λίγο, χωρίς όμως να σταματήσει να σου αρέσει αυτό που ακούς. Αλλα με το που φτάσεις στην γεφυρα, ακούσεις την δεύτερη riff-αρα και μπούνε και τα πιο garage φωνητικά ερωτεύεσαι αυτό που ακούς. Και κάπως έτσι συνεχίζει ο δίσκος. Είναι σαν να ακούς ένα μίγμα Led Zeppelin και Who το 2008 χωρίς να έχουν μείνει πίσω, όπως δείχνουν όλα τα comeback albums (βλ. Judas Priest after 2004 albums, Iron Maiden μετά το 2000).

Το Consolers Of The Lonely δεν το έχω ακούσει ακόμα αρκετά. Δεν μπορώ να πώ άμα θα είναι ένα κλάσικό, αν βάζει υποψηφιότητα για album της χρονιάς απο τώρα, αν θα το ακούω ακόμα σε 2 μήνες. Δεν ξέρω αν είναι ένας δίσκος που θα μείνει γιατί είναι album-άρα, η θα ξεχωρίσω μερικα τραγούδια μόνο. Αλλα το ότι σε μία βδομάδα θα είναι στην κορυφή των plays μου το ξέρω. Οτι θα είναι για τρείς βδομάδες στα most played στο last.fm το ξέρω. Και επίσης ξέρω, ότι μια ακρόαση την θέλει από όλους. Δεν είναι ο δίσκος που είναι μπροστά για την εποχή του, ούτε θα γεννήσει ένα καινούριο ρεύμα. Είναι απλά ένας πολύ καλός δίσκος, με το πολύ καλός σε bold (μφφφ… αστείος?).

Αν βαριέστε όλα τα παραπάνω, το ταπεινό μουσικό μου αυτί το βαθμολογεί με ένα 9/10, στα ρηχά.