Amarant’s Weblog

 Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του να είσαι 16 χρονών και να μένεις στην Ελλάδα (κοίτα προβλήματα που έχει ο κόσμος), είναι οτι δεν υπάρχει μουσικός τύπος. Σε αυτό φταίει η Αθήνα και η Ελλάδα (οχι δεν έχω την όρεξη να χρησιμοποιήσω κάθε μέσο συγκοινωνίας της Αθήνας, που είναι γνωστα για την καθαριότητα, ησυχία και την μη- αίσθηση παρακμής που προσφέρουν — και ζήτημα αν βρώ κανα RollingStone του προηγούμενου μήνα σε τσιμπημένη τιμή).

Όταν σε αυτό προσθέσεις και ότι είσαι 16 χρονών,
άρα τα οικονομικά σου δεν πετάνε και ιδιαίτερα,
πέφτει πάνω σου και το βάρος της τιμής. ΟΜΩΣ,
επειδή ο συνδυασμός ανάγνωσης
και μουσικής είναι ιδιαίτερα δελεαστικός, κάτι κρατάς και λες
να βαρέσεις μια συνδρομή σε ένα από τα major μουσικά περιοδικά του εξωτερικού.

Και εκεί που όλα είναι καλά, έρχεται και το τρίτο πρόβλημα. Ζεις το 2008, και τα περισσότερα περιοδικά που κάποτε αξίζαν έχουν πιάσει πάτο! Το κατοστάρικο που θα φύγει για την συνδρομή δεν θα φύγει με ελαφρά την καρδία, άρα η επιλογή είναι δύσκολη, και είναι ανάμεσα στα τρία -ίσως- μεγαλύτερα περιοδικά που κυκλοφορούν. Στην μία γωνία το New Musical Express (nme), παμπάλαιο, βίβλος για πολλούς, με εμφανή σημάδια παρακμής και ξεπουλήματος στην “Αμερικανιά”, στην άλλη γωνία το Mojo και κάπου στο βάθος αχνοφαίνεται
το Rolling Stone, που απλά τιμητικά αναφέρεται, προτιμώ να πάω τρια βράδια συνεχόμενα στον Πλούταρχο από το να διαβάζω κάθε μήνα το Rolling Stone.

Το NME, από την μία έχει πολλά πλεονεκτήματα – που είναι λίγο περίεργα.. – α) ΕΙΝΑΙ ΑΓΓΛΙΚΟ. ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ. ΑΠΟ ΤΟ ΝΗΣΙ. Και γράφεται από Άγγλους που μιλάνε Αγγλικά και όχι Αμερικάνικα. β) Είναι εβδομαδιαίο, σημαντικό πράγμα, γιατί ειναι πάντα “in” γ) υποστηρίζει νέες μπάντες, δεν λέει όχι σε progressive (λεμε τώρα) και κυρίως κρατάει σε απόσταση την Radiohead-ο-μανία της εποχής. Για τους Ραδιοκέφαλους τα είχα πει εδώ, και άν βαριέστε προτιμώ Motorhead από Radiohead. Και αμα το θέλετε με παραδείγματα, να ένα : το Rockferry της Duffy (ντρέπομαι, αλλα αυτό το “Mercy” είναι too catchy too resist) στο RollingStone πήρε 9/10, αντίθετα στο NME 4/10. Και με ιδιαίτερη βρετανική κυνικότητα.

Και ενώ είχα σίγουρο ότι θα το ρίξω στο Νι-Μι-Έψιλον, πέφτω στο εξώφυλλο του Mojo και τρώω κεραμίδα. The Specials! Υπάρχει περιοδικό του 2008 που έχει για εξώφυλλο τους Specials! ΛΟΛ, ΟΜΦΓΚ ΚΑΙ ΡΟΦΛ που λένε και οι lineage-άδες (ήμουν και έγω τέτοιος ). Και όχι μόνο αυτο, έχει θέματα στους Jethro Tull(!), με σχολιασμό του Nick Cave(!!!!) στην επιρροή τους. Αλλά. πρώτον, δέν έχει την κυνικότητα του NME, δεύτερον είναι μηνιαίο και έχει τα ίδια λεφτά η συνδρομή (ναι, είμαι μίζερος και πιστεύω στο value-for-money). Τρίτον δεν ακούγεται το ίδιο το “Ενημερώνομαι απο το NME” με το “Ενημερώνομαι από το Mojo“

Στο τέλος αφήνω το παράπονο μου για την πλήρη ανυπαρξία του μουσικού τύπου στην Ελλάδα, και ζητώντας προτάσεις για καλά fanzines που να ασχολούνται με Rock, indie rock χωρίς να κρατάνε την metal σκηνή στην απέξω.