Amarant’s Weblog

 1997, και οι Offspring κυκλοφορούν τον δίσκο Ixnay On The Hombre, το πίο υποτιμημένο punk album των τελευταίων αρκετών χρόνων.  Είναι το κύκνειο άσμα των παλιών Offspring, του νεανικού punk, και της δε πα να γαμηθείτε (αμερικανίνο στάιλ, καμία σχέση με το μπρίτις δε πα να γαμηθείτε) φιλοσοφίας.

Ηχογραφημένο με το βάρος του Smash απο πίσω, τις
αμερικάνικες δισκογραφικές να περιμένουν λεφτά,
το mtv να θέλει κάτι viewer-friendly είναι θαύμα και το
πως κυκλοφόρησε. Σημειωτέων, τον επόμενο ακριβώς χρόνο,
ήρθε το Americana με το mtv-friendly sound,
τους πιο politically correct στίχους.

Αντίθετα, το IOTH είναι ενας καθαρός punk δίσκος που θυμίζει
περισσότερο Pennywise σε συνδυασμό με λίγο Dk και μεγάλη
επιρροή από τον Cobain και την παρέα του
, bonus vocals από τον ενα και μοναδικό Jello Biafra,
backing vocals από τον Davey Havok (AFI), τραγούδια
με τίτλους “The Meaning Of Life”, “I Want It All”, “Cool to Hate”.
Και είναι μεγάλο κρίμα πολλοι να αγνοούν ακόμα και ότι υπάρχει,
ενώ άλλοι να κατακρίνουν τους Offspring για τα μετα-Americana κατορθώματα.

Σίγουρα δεν είναι ενα album που απευθύνεται στον μουσικόφιλο 30αρη ++, αλλά κάπως περισότερο
για τον 14-18άρη που θέλει να βρει τον εαυτό και την ταυτότητα του. Που σιγα - σιγά θα ξεφύγει από την Βίσση και θα δει τι γίνεται παραπέρα.
Επηρρεασμένος από το AllMusic Guide, που ποτέ δεν χώνεψα…

The Offspring - Ixnay On The Hombre (1997) Genre : Punk Style : Skate/College Punk

Επιστρέφοντας στο σημαντικότερο κομμάτι του emo culture, την μουσική. Και ίσως εκει ήταν το σημείο που ασχολήθηκα με την όλη φάση. Γιατί πέρα από τις αμέτρητες παρεξηγήσεις, ειδικά στο Ελλαδιστάν με όλους τους σκυλάδες που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τους Blur από τους Nirvana, μπήκαν και στα λάθος λημέρια, στο μέταλ.

20 χρόνια τώρα η λέξη emo χαρακτήριζε ενα συγκεκριμένο είδος
μουσικής, με λιγους ακόλουθους και ακόμα λιγότερα groups.
Ξαφνικά μετα το μπαμ, όλοι έγιναν emo.
Και όταν ανακαλύφθηκαν από τους έλληνες groups όπως οι Slipknot, οι Nightrage και οι Trivium, οι (πάντα ανοιχτόμυαλοι) μεταλχεντς τους βάφτισαν emo.

Αυτό που μου μένει όμως είναι το κόλλημα με το indie rock. Απο που και ως που ειναι οι Libertines και οι Arctic Monkeys emo δεν κατάλαβα. Ούτε ο ήχος είναι ίδιος, ουτε το image, τι ψάχνουμε τώρα δηλαδη? Οι έλληνες emo, μόνο emo δεν άκουγαν.

Το κίνημα αυτο βασίστηκε στην μουσική που έπαιξαν οι Jimmy Eat World, οι The Used και λίγο οι My Chemical Romance, και οι ακόλουθοι του άκουγαν Slipknot και Korn.
Οι μεταλχεντζ έκαναν emo όλο το indie rock, οι σκυλάδες έκαναν και τον MIKA emo…

Σκέφτηκα να κάνω ένα top 5 με τα καλυτερα emo albums, άλλα μόνο ενα μου ήρθε στο μυαλό

Panic! At The Disco - A Fever You Can’t Sweat Out

 Με τους Panic! At The Disco — ένα από τα καλύτερα emo groups κατα την ταπεινή μου γνώμη — να ανακυρρήσουν το emo dead, μπορούμε πλέον να κάνουμε μία ανασκόπηση στην μόδα που κατέκλυσε τα ΜΜΕ, μουσικές και τους δρόμους ΚΑΙ στην Ελλάδα τα τελευταία τρία χρόνια.

Αν και το παρακολούθησα από μακριά, ιδου τι είναι για μένα
η όλη emo φάση : Είναι η μόδα που αν και έχει ρίζες στα mid-80s
χτύπησε τους πάντες αυτή την περίοδο. Βασισμένη
στην μουσική emo, ουσιαστικά μια μίξη indie rock, hardcore punk και αργότερα nu-metal, με περισότερη μελωδία, και κοινό style, ένα The Cure-meeting-Anathema-then-going-for-coffee-with-Morissey (που θα μου πάει θα το κατακτήσω το english wit).

H emo “κουλτούρα” έχει συγκεκριμένα landmarks. Βασικότερη, η επιρροή του Tim Burton με το goth style του και με τα Nightmare before Christmas και Corpse Bride να είναι must κάθε emo. To msn, το myspace και τα λοιπά social networking sites κατακλυστήκαν από τους emo. Έτσι φτάσαμε στην Ελλάδα το φαινόμενο emo να είναι ανάλογο του φαινόμενου rave, με τον κάθε ^%%@$ 40αρη και άνω να σε ρωτάει “είσαι emo?” όταν φοράς τυχαία μαύρο t-shirt η είσαι ακούρευτος. Τα ΜΜΕ τους δώσανε φώς, οι (πάντα βλαμμένοι) μεταλλάδες ξεκίνησαν ενα κίνημα εναντίον τους και γενικώς ένα μπουρδέλο γίναν όλα.

Τα σημαντικά είναι : Στυλιστικά οι emo κάναν την διαφορά στην αρχή. Σε πολλούς άρεσε, σε άλλους - including me - δεν τους άρεσε λόγω της άμεσης εμποροποίησης του, σε άλλους δεν άρεσε γιατί έτσι τους είπαν. Τα “κόβω φλέβες” και ιστορίες δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, θα προτιμούσα ο Κορυδαλλός να ήταν γεμάτος τύπους που “αντιδρούν” κόβοντας τις φλέβες τους παρά τους μαλάκες που βλέπω κάθε μέρα που ΓΑΜΙΟΥΝΤΑΙ στα ναρκωτικά, σπάνε τα πάντα στα γήπεδα και δεν ξέρουν που τους πάνε τα τέσσερα (σε μόρφωση, πολιτικά και τέχνες). Η πλειοψηφία της Ελλάδας ανακάλυψε ότι υπάρχουν και άλλα είδη μουσικής εκτός από τα σκυλάδικα, τα χιπχόπια και αυτούς τους μαλλιάδες που ουρλιάζουν.

Άμα το καλοκοιτάξετε δεν έκαναν κακό πουθενά - εκτός από τον εαυτό τους και όχι γιατί χαρακώνονταν - και όσα “κακά” έκαναν δεν τα έκαναν γιατί ήταν emo, αλλά γιατι τους παρεξήγησαν οι άλλοι…

34 ώρες πριν ξύπνησα και πέρα απο μιάμιση ώρα πριν το σχολείο που κοιμήθηκα την παλεύω - δεν την παλεύω αυτή τη στιγμή. Προσπαθώντας να μείνω μια ωρίτσα ακόμα ξύπνιος, να ξυπνήσω αύριο πουρνό πουρνό με όρεξη, είπα να ξαναγράψω κάτι. Το πρόβλημα είναι ότι δεν λειτουργώ και πλήρως ώστε να μου έρθει κάτι.

Οπότε Arctic Monkeys και πάλι Arctic Monkeys.