11 χρόνια τώρα η ίδια ιστορία. Δεν νομίζω ότι αντέχω άλλο. Ενάμισης χρόνος έμεινε και τελειώνει. ‘Αλλα δεν πάει άλλο. Κάθε πρωί περνάει περιμένοντας το απόγευμα, κάθε απόγευμα περνά περιμένοντας το άλλο πρωί. Όλες οι μέρες ίδιες μου φαίνονται. Κάθε εβδομάδα περνάει περιμένοντας το Σάββατο, η Κυριακή περνάει περιμένοντας την επόμενη εβδομάδα. Σάν άλλος ξένος δέν βρίσκω ενδιαφέρον πουθενά. Κάθε συζήτηση μου φέρνει αδιαφορία και βαρεμάρα. Προσπαθώ να βρώ μια άκρη, και μόνο η μουσική με κρατάει. Δέν γίνεται όμως αν δεν την μοιραστείς με κάποιον. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να περιμένω άλλον έναν ενάμιση χρόνο. Μάλλον δυόμιση. Δεν αντέχω την ιδέα ότι όλα τα υπόλοιπα χρόνια στηρίζονται σε 15 μέρες εξετάσεων. Άλλα έτσι έχω μάθει. Δέν είμαι μόνο εγω μάλλον. Όλοι μέσα τους αυτό περιμένουν, αυτό τους αγχώνει. Η μόνη ελπίδα είναι μακριά, σε πράγματα που δεν συνέβησαν, αλλα τόσο θέλω να μου είχαν συμβει. Ελπίζω ότι κάποτε θα βρώ κάτι να ελπίζω. Δεν με αντέχω. Έχω φρικάρει, αλλα δεν μπορώ άλλο. Δεν με ενδιαφέρει τίποτα άλλο εκτός από τον Ιουνιο του 2009. Τότε μπορώ να μιλήσω για το μέλλον, να κάνω σχέδια. Γαμώ το κερατό μου γαμώ.
ΥΓ. Το μπλόγκ είναι σαν να μιλάς σε ένα τοίχο. Σου φεύγει ένα βάρος. Η μόνη διαφορά είναι ότι δεν σε περνάνε για τρελό.
ΥΓ 2. Αν είναι δυνατόν. Το έγραψα ακούγοντας το Sleep The Clock Around. Μέχρι τώρα δεν είχα παρατηρήσει τους στίχους. Μόλις τώρα τους είδα…
And the moment will come when composure returns
Put a face on the world, turn your back to the wall
And you walk twenty yards with your head in the air
Down the Liberty Hill, where the fashion brigade
Look with curious eyes on your raggedy way
And for once in your life you’ve got nothing to say
And could this be the time when somebody will come
To say, “Look at yourself, you’re not much use to anyone”
Take a walk in the park, take a valium pill
Read the letter you got from the memory girl
But it takes more than this to make sense of the day
Yeah, it takes more than milk to get rid of the taste
And you trusted to this, and you trusted to that
And when you saw it all come, it was waving the flag
Of the United States of Calamity, hey!
After all that you’ve done, boy, I know you’re going to pay
In the morning you come to the ladies salon
To get all fitted out for The Paperback Throne
But the people are living far away from the place
Where you wanted to help, it’s a bit of a waste
And the puzzle will last until somebody will say
“There’s a lot to be done while your head is still young”
If you put down your pen, leave your worries behind
Then the moment will come, and the memory will shine
Now the trouble is over, everybody got paid
Everybody is happy, they are glad that they came
Then you go to the place where you’ve finally found
You can look at yourself, sleep the clock around
