Amarant’s Weblog

Θυμήθηκα το UseNet τωρα πρόσφατα, που καταριόμουν για την παρακμή της πληροφορικής.

Αυτό που βλέπετε εδώ απο πάνω ήταν ο server του newsnet.com ενός από τους σημαντικότερους news readers. Θα το κάνω σύνθημα, Newsgroups, irc και Soulseek, και δε πα να γαμηθείτε!

Αυτα τα πολλά.

 Είναι μια μαχαιριά στην πλάτη από αυτόν που δεν θα το περίμενες ποτέ. Ήδη από το album του 2006 (Come Clarity), οι In Flames έδειξαν ότι θέλουν να μπούν στο βαγονάκι των trends. ‘Αλλα σεβαστήκαν τους 10 χρόνια τώρα φανατικούς οπαδούς τους και κράτησαν τα στοιχεία που τους έκαναν μοναδικούς. Η Nuclear Blast έβγαλε στο ΕσυΣωλήνα ένα τραγουδάκι από το καινούριο album, και ακουγοντας το ένιωσα προδωμένος. Δεν εξηγείται με λόγια αυτό.

In Flames - Jotun ( Album : Whoracle - 199

In Flames - The Mirror’s Truth ( Album A Sense Of Purpose - 2008)

Σήμερα λοιπόν, έχοντας πάει μια βόλτα από το εργαστήριο της πληροφορικής του σχολείου, έπεσα σε μια συζήτηση της καθηγήτριας - που λάθος τόσο καιρό δεν χώνευα-με ένα φίλο μου. Το έφερε έτσι η κουβέντα, το έφερε αλλιώς, γύρισα σπίτι και σκέφτομαι. Είμαι εκτός της νέας γενιάς? Η νέα γενιά των pc είναι αυτη που είναι χωμένη στο ιντερνετς όσο δεν πάει. Όταν ήμουν εγω γυμνάσιο (πρόσφατα δηλαδή) αλλάζαμε κινητά. Τώρα από το δημοτικό ήδη αλλάζουν e-mails, ασχολούνται με msns και τα λοιπά. Κάντε μια βόλτα από τα Facebook, hi5 και MySpace. Η πλειονότητα είναι ανάμεσα σε 12 και 16.Ας ξεπεράσουμε όλα αυτα και ας πάμε στο ψητό. Τα ίδια αυτά άτομα που κόβουν βόλτες στο ίντερνετς– χωρίς να ξέρουν οι γονείς τι ακριβώς κάνουν — δεν ξέρουν να κάνουν ένα απλό Copy - Paste.

Πέρα από τους κινδύνους που εγκυμονεί ή όλη αυτή ιστορία, ( δεν είναι δύσκολο να τους κοροιδέψεις — κάθε άλλο),έχουν οδηγήσει την πληροφορική στο να χάσει την μαγεία της.

Ο κόσμος που ήταν μέσα στην πληροφορική στην προ-2000 εποχή και ακόμα περισσότερο στην προ-1990 εποχή, έχει ζήσει μια μαγεία γύρω από τους υπολογιστές. Η Πληροφορική ήταν ένα χόμπυ, με αμέτρητες ανεξερεύνητες δυνατότητες.

Άμα όμως γύριζες πίσω και τους έδειχνες την κατάντια του Προσωπικού Υπολογιστή, θα ήταν το ίδιο για αυτούς?

Η μαγείατου internet, του IRC, των Newsgroups, του Soulseek (πρώτη αγάπη) έχει χαθεί, γιατί έχει χαθεί η περηφάνια του χρήστη του PC.

H Microsoft και οι διαφημιστές έχουν κάνει το θαύμα τους και έχουν πετάξει τα πάντα στα σκουπίδια. Πως περάσαμε από το irc στο msn δεν κατάλαβα.

Πρόσφατα μπήκα στο #AD&D.gr, που για χρόνια ήταν ο παράδεισος κάθε role player. Πρίν 5 χρόνια κάθε παρασκευόβραδο στο ad&d γινόταν ο χαμός.

Ατέλειωτα debate για το πόσο gay είναι οι τάδε χαρακτήρες, πολυ γέλιο και όλα ωραία. Σε ένα κανάλι που βάραγε 30-40 users online επί μία βδομάδα που έμπαινα ήταν 1-2 bots και που και πού κάποιος που άνοιγε το irc από νοσταλγία.

Η μαγεία του pc user έχει χαθεί. Ο άνθρωπος που αναμένει πως και πως να χαλάσει ο υπολογιστής του για να χωθεί μέσα στα μικροσκοπικά jumper έχει αντικατασταθείαπό τον hi5 user και λοιπά.

Ίσως το μέλλον για όλους αυτούς είναι μακριά από την Microsoft, εκεί που η μαγεία παραμένει. (Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.)

 …και ενω όλοι θυμούνται το Snow των Red Hot Chili Peppers, εμένα μου έρχονται στο μυαλό άλλα με κυρίαρχο αυτό :

Ίσως το καλύτερο black metal song όλων των εποχών.

Mother north - how can they sleep while their beds are burning ?
Mother north - your fields are bleeding
Memories…The invisible wounds
pictures that enshrine your throne (gone?)
A Future benighted still they are blind
Pigeonhearted beings of flesh and blood
keeps closing their eyes for the dangers that threat…ourselves and our nature
And that is why
they all enrage me
Sometimes in the dead of the night i mesmerize my soul
Sights and visions prophecies and horror
they all come in one
Mother north - united we stand (together we walk)
Phantom north - I’ll be there when you hunt them down

Οι Radiohead, με το καινουριο τους album, “In Rainbows” έχουν κατακτήσει την κορυφη αυτή τη στιγμή, είναι το πιο πετυχημένο συγκρότημα,
το πιο πολυσυζητημένο και γενικά όλα αυτά που γίνονται όταν βγαίνει ένα album που πιθανότατα θα γίνει all-time classic.
Μάλλον είμαι ένας από τους λίγους που δεν τους άρεσε το album αυτό. Κυριότερο επιχείρημα μου είναι το εξής : Δεν μου άρεσε. Δεν φταίω εγώ.
Απλά δεν με συγκίνησε. Το άκουσα πολλές φορές, με την καλύτερη διάθεση, για να καταλάβω τι το έκανε να εκτοξευτεί έτσι. Αλλά δεν κατάφερε
να με συγκινήσει. Το album είναι πολυ progressive, άλλα από την άσχημη πλευρά του progressive (βλ. Dream Theater). Αυτό που ξέρω όμως είναι
ότι το In Rainbows δεν το έβγαλε το ίδιο συγκρότημα που έβγαλε το The Bends και το OK Computer. Είναι η ευκαιρία όλων να γίνουν progressive.
Πάντως η προσωπικη μου άποψη συνοψίζεται εδώ :

α) Οι Radiohead κάποτε ήταν έτσι και ήταν ένα πολλά υποσχόμενο συγκρότημα.

β) Οι Radiohead παίξαν κάτι τέτοιο και γίνανε κλασικό συγκρότημα και ίσως το σημαντικότερο των 90-00’s

γ) Δυστυχώς αγαπάω τους Radiohead λόγω του α), αλλα τους προτείνω να αφήσουν το β) σε αυτούς που ξέρουν

Μου φαίνεται ότι είναι πολλοί αυτοί που υποστηρίζουν την αποψή μου για τα Grammy. Ότι είναι χοντρές μαλακίες. Μιλάμε για 50 βραβεία το χρόνο. Και σχεδόν όλα πάνε στους ίδιους και τους ίδιους. Χέστηκαμε τώρα για το best polka album of the year, το best hawaian album of the year και κάτι άλλες κατηγορίες που δεν θυμάμαι καν πως λέγονται. Και σαν γνήσια ελληνάρα, αναρωτιέμαι πότε θα μπούνε οι κατηγορίες Best Dog Album Of The Year και Best Heavy Zeimpekiko Of The Year. Επίσης είναι γνωστά τα grammy για την προοδευτικότητα τους. Φέτος βραβευτηκάν οι Slayer στο Best Metal Record Of The Year. Η Μέταλ μουσική είναι από τις πιο γρήγορα αναπτυσσόμενες και –ελπίζω– δεν παραμένει κολλημένη στα παλιά. Άλλα επρεπε να βραβευτουν οι Slayer που εδω και 10 χρόνια δεν έχουν βγάλει κάτι αξιοπρεπές. Αλλα η κορυφαία βράβευση ήταν του Barack Obama. ΠΗΡΕ Ο OBAMA GRAMMY, ΔΗΛΑΔΗ ΕΛΕΟΣ. Και προσοχή μην το μάθει ο Ψωμιάδης γιατί τον βλέπω με Αρίων φέτος. Ευτυχώς δηλαδή που θυμήθηκαν την Winehouse και της δώσανε 5-6 έτσι να έχει να βλέπει στην Rehab.

Καλημέρα. Μια από τις πιο δύσκολες εβδομάδες του χρόνου ολόκληρου πέρασε, και είδα και άκουσα πολλά. Αφου τις δυο τελευταίες εργάσιμες, έπιασα πάτο με τα προβλήματα μου, πέρασα και δυο χαλαρές μερουλες έτσι για να φτιάξουμε λίγο. Κατά τα άλλα τα πολιτικά παραμένουν ένα τεράστιο μπάχαλο, που δεν θέλω να μπω στον κόπο να ψάξω, το ΛΑ.Ο.Σ. βγάζει μια λίστα με όσους δεν ακούνε Καζατζίδη και αποφασίζει τον απαγχονισμό τους, Ο Λάκης για άλλη μια βδομάδα είναι αστείος άλλα δεν πείθει, και ο Κορυδαλλός συγκλονίζεται από το νέο μαγαζί κυρίλα-σοβαρότητα-ποιότητα, “Το Κουκούτσι” που πολυ θα το χαιρόμουν άμα κάποιος του έβαζε μιά φωτιά την ώρα που οι θαμώνες θα μερακλώνουν και θα εξυμνουν την Lady Angela D. Ο Καιρός δεν λέει να φτιάξει και οι ΤσοπάναRave επιστρέφουν (”δυο μέρες βρέχει τώρα και δεν λέει να σταματήσει//γαμώ την κοινωνία μου γαμώ). Το March Metal Day έχει γίνει πραγματικότητα, ο Depp έβγαλε καινούρια ταινία, ο Ant1 σε λίγο δεν θα έχει άλλη αμερικάνικη σειρά και θα παίξει επανάληψη το Young & The Restless, In Flames και Opeth λέγεται ότι θα κυκλοφορήσουν τα καινούρια πολυπόθητα δισκάκια τους, βγήκε Dota Allstars v. 6.50, άλλα δεν την είδα ακόμα. Η Πέμπτη με τα “κριτήρια αξιολόγησης έρχεται” ενω για άλλη μια φορά θα είμαι μόνος μου στην πιο ηλίθια γιορτή του χρόνου — που παραδόξως έχει ένα γοητευτικό gayness. Αυτα μου ήρθαν τώρα.

March Metal Day Festival
March 8 2008

NEVERMORE NEVERMORE NEVERMORE NEVERMORE NEVERMORE.
Το μυαλό απλά δεν ξεκολλάει από αυτό. Μακάρι να πάνε όλα καλά, και να μην έχουμε τις συνηθισμένες ακυρώσεις (βλ. In Flames, Athens Open Air), και επιτέλους να απολαύσω τον Warrel Dane να ωρύεται και απο κοντά.

11 χρόνια τώρα η ίδια ιστορία. Δεν νομίζω ότι αντέχω άλλο. Ενάμισης χρόνος έμεινε και τελειώνει. ‘Αλλα δεν πάει άλλο. Κάθε πρωί περνάει περιμένοντας το απόγευμα, κάθε απόγευμα περνά περιμένοντας το άλλο πρωί. Όλες οι μέρες ίδιες μου φαίνονται. Κάθε εβδομάδα περνάει περιμένοντας το Σάββατο, η Κυριακή περνάει περιμένοντας την επόμενη εβδομάδα. Σάν άλλος ξένος δέν βρίσκω ενδιαφέρον πουθενά. Κάθε συζήτηση μου φέρνει αδιαφορία και βαρεμάρα. Προσπαθώ να βρώ μια άκρη, και μόνο η μουσική με κρατάει. Δέν γίνεται όμως αν δεν την μοιραστείς με κάποιον. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να περιμένω άλλον έναν ενάμιση χρόνο. Μάλλον δυόμιση. Δεν αντέχω την ιδέα ότι όλα τα υπόλοιπα χρόνια στηρίζονται σε 15 μέρες εξετάσεων. Άλλα έτσι έχω μάθει. Δέν είμαι μόνο εγω μάλλον. Όλοι μέσα τους αυτό περιμένουν, αυτό τους αγχώνει. Η μόνη ελπίδα είναι μακριά, σε πράγματα που δεν συνέβησαν, αλλα τόσο θέλω να μου είχαν συμβει. Ελπίζω ότι κάποτε θα βρώ κάτι να ελπίζω. Δεν με αντέχω. Έχω φρικάρει, αλλα δεν μπορώ άλλο. Δεν με ενδιαφέρει τίποτα άλλο εκτός από τον Ιουνιο του 2009. Τότε μπορώ να μιλήσω για το μέλλον, να κάνω σχέδια. Γαμώ το κερατό μου γαμώ.

ΥΓ. Το μπλόγκ είναι σαν να μιλάς σε ένα τοίχο. Σου φεύγει ένα βάρος. Η μόνη διαφορά είναι ότι δεν σε περνάνε για τρελό.

ΥΓ 2. Αν είναι δυνατόν. Το έγραψα ακούγοντας το Sleep The Clock Around. Μέχρι τώρα δεν είχα παρατηρήσει τους στίχους. Μόλις τώρα τους είδα…

Οι Smiths ίσως είναι ότι καλυτερο έχει παράγει η Αγγλία τα τελευταία 25 χρόνια. Έχουν όλα τα στοιχεία που ακολουθούν τα larger than life groups. Μικρή διάρκεια, fanbase που 20 χρόνια μετά ακόμα κυκλοφορεί με παρωπίδες όσον αναφορά οτιδήποτε εκτός από Smiths & Morissey. Το The Queen Is Dead, ήρθε την σημαντικότερη στιγμή και έκανε τους Smiths από πολλά υποσχόμενα group, να είναι αυτό που είναι σήμερα. Κάτι σαν το In Rainbows των Radiohead (Που εμένα ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ. — και τόσο). Επηρρέασε αμετρητα groups και έχει οδηγήσει στα αμέτρητα Δε Groups που κυκλοφορούν τώρα (The Killers, The Strokes, The - The - The), καθώς και οτιδήποτε rock βγήκε από την ένδοξη νήσο έκτοτε. Τον λόγο που οι Smiths - από ότι καταλαβαίνω - δεν έπιασαν στο Ελλαδιστάν δεν ξέρω. Γενικά όμως δεν πάς πουθενά να μιλήσεις για pop ή indie rock μουσική χωρίς να τους αναφέρεις. Τώρα πως να διαλέξεις δίσκο αφου όλα τα έχουν πεταμένα εδω και εκεί δεν ξέρω. Δεν ήθελα να βάλω το The World Won’t Listen όμως γιατί δεν είναι ακριβώς Album.

The Smiths - The Queen Is Dead (1986)