Amarant’s Weblog

“Never again, my tired eyes have seen enough of all your lies, my hate is blind.
There won’t be another dawn, we will reap as we have sown”

Το 1995 οι σουηδοί At The Gates, τα βάλαν κάτω και είπαν να αφήσουν τον progressive ήχο που ακολουθούσαν τα δυο πρώτα τους album, και να χτυπήσουν το mainstream.
Τα όπλα τους ήταν τρία. Πρώτον, τέσσερεις μουσικοί με άπειρες δυνατότητες, που κατάλαβαν ότι δεν πετυχαίνεις με την τεχνική αλλά με την ταχύτητα. Δεύτερον, ένας μανιακός τραγουδιστής με ακόμα πιο μανιακή φωνή. Τελευταίο και σημαντικότερο όπλο, ο Μισανθρωπισμος και γενικότερα το μίσος.

To Slaughter Of The Soul, των At The Gates είναι το album που δίνει τον ορισμό της λέξης μίσους. Έχοντας το cd στα χέρια σου για πρώτη φορά παρατηρείς τον χριστό στο εξώφυλλο, και κάτι καμμένους μαλλιάδες. Βάζοντας το να παίξει υπάρχουν δυο περιπτώσεις. Η θα πατήσεις το Stop στα πρώτα 40 δευτερόλεπτα (μόλις τελειώσει η εισαγωγή), η θα το ακούσεις ολόκληρο και λογικά θα αποκτήσεις αρκετές θλάσεις στον λαιμό σου.

Ο Thomas Lindberg ήταν μόλις 22 χρονών όταν κυκλοφόρησε το SotS. Ίσως για αυτό καταφέρνει να βγάζει τέτοιο μίσος. Το SotS το χαρακτηρίζω σαν το Nevermind The Bollocks συνδυασμένο με το London Calling για το metal. Πρώτον έχει κοφτά τραγούδια, με άρρωστους ρυθμούς, δεύτερον έχει κάτι σαν πολιτικό στίχο (δεν είναι ακριβώς πολιτικός ο στίχος “Now burn the face of earth, purgatory unleashed”) και τρίτον επηρρέασε οτιδήποτε κυκλοφόρησε μετα το 1996.

Άμα δεν έχετε ιδέα από metal, οι At The Gates ήταν για το metal ότι ο Smiths για την pop/rock μουσική. Και όπως κάθε μεγάλοι μουσικοί αναγνωριστήκαν αφου διαλυθήκαν. Και επειδή μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις… :

Είναι η πρώτη φορά στα 17 χρόνια ζωής που πιάνω σιγα σιγά, που νιώθω έτσι στην αρχή των πασχαλινών διακοπών. Δεν νιώθω έτοιμος να τα γράψω όλα, και να αρχίσω να βαριέμαι ακούγοντας μουσική, παίζοντας video-games, γενικώς όλα αυτα τα πράγματα που κάνω και ανεβάζουν το επίπεδο μου, δίνουν ένα στόχο στην ζωή μου και τονίζουν την ωριμότητα μου.

Η αιτία είναι η γνωστή ότι στο πίσω μέρος του μυαλού μου 
είναι η υπενθύμιση ότι αύριο έχω ιδιαίτερο, μεσα στην μεγάλη εβδομάδα πρέπει να κάνω επανάληψη στην Χημεία και στα Μαθηματικά, ότι οι διακοπές μου θα τελειώσουν νωρίτερα λόγω μαθημάτων. Και πίσω από όλα κρύβεται ο μπαμπούλας των Πανελληνίων όπως πάντα.

Άλλα επειδή μόνο η μουσική θα μας σώσει, ακούω αυτό και λέω ένα περήφανο και περίτρανο ΧΕΣΤΗΚΑ.

Η ζωή μου έχει ανάγκη από ενδιαφέροντα άτομα, αλλά κυρίως από άτομα με ενδιαφέροντα.

Εγώ

‘Οταν πρωτογνωρίζεις κάποιον, ξέρεις τα πάντα γι’αυτόν.

Νίτσε

Ίσως σε μια πρώτη συνάντηση να είμαστε πιο ανοιχτοί. Ίσως να μην έχουμε αποφασίσει ποια περσόνα να φορέσουμε. Ίσως οι πρώτες εντυπώσεις να είναι πιο ακριβείς από τις δεύτερες και τις τρίτες.

Κάποιος αναφερόμενος στον Νίτσε

Σαν άλλος Montesquieu (just fuckin’ wiki it!), περνάω στο ιστορικό μου έργο. Όχι πέρα από την μαλακία, η πληροφορική, όπως και η εξουσία έχει χωριστεί σε τομείς και δεν το έχει πάρει χαμπάρι.

Δεν υπάρχει πλέον μονάρχης στον χώρο της πληροφορικής. Όποιος υποστηρίζει ότι ξέρει τα πάντα γύρω από ένα ηλεκτρονικό υπολογιστή, σε όλους του τους τομείς είναι απλά ένας ημιμαθής. Ο παλιότερος κατσαβιδιαστής-προγραμματιστής-χειριστής Η/Υ δεν μπορεί να υπάρξει μετά από την συνεχή εξέλιξη της πληροφορικής. Εντάξει, ο κατσαβιδιασμός δεν είναι και κάτι δύσκολο, αλλα σήμερα ο προγραμματιστής δεν είναι ανάγκη να είναι και ηλεκτρολόγος ταυτόχρονα (ειδικά τώρα που οι Perl και Python κατακτούν την αγορά, γλώσσες που ήθελαν μια χ ηλεκτρολογική γνώση περνάνε στην απέξω).

Επίσης βλέπεις ότι ο Προγραμματισμός έχει ξεφύγει λίγο από την χρήση. Πόσοι προγραμματιστές έχουν μείνει στην απέξω τώρα? Πριν 10-15 χρόνια ο προγραμματιστής ήξερε ακριβώς την τεχνολογία που κυκλοφορεί, ήξερε τα πάντα γύρω από τα εξαρτήματα του Η/Υ του. Τώρα δεν τον ενδιαφέρει και τόσο (εκτός αμα ασχολείται με πολυ σοβαρό developing).

Μέσα σε όλα αυτά βάλε άλλους δυο παράγοντες. Τους “τεχνικούς δικτύου” και το Unix.

Οπότε κάπως πρέπει να χωριστεί η μόρφωση πάνω στο PC. O Προγραμματισμός, ο αλγόριθμος, τα μαθηματικά δεν χρειάζονται στον χειριστή, html/java programmer, internet βολταριστή. Ο προγραμματιστής που ασχολείται με Perl και Python δεν είναι αναγκασμένος να ξέρει γιατί του κάηκε το Motherboard.

i.e. Ο προγραμματιστής μας, μόλις έβαλε ένα δανεικό SATA πάνω στο Pc του. Ας πούμε ότι έχει και άλλο ένα. Πάει λοιπόν σαν καλό παιδί να τα Raid-άρει. Ο προγραμματιστής αυτός ξέρει τα πάντα (λέμε τώρα) γύρω από αλγορίθμους, έχει IQ 5000 και δουλεύει σε γλώσσα μηχανής. Δοκιμάζει όσα ξέρει άλλα δεν του δουλεύει. Κάπου εκει φωνάζει το φιλαράκι του τον τεχνικό που βλέπει ότι του έχει χαλάσει ένα καλώδιο. Ο καθένας την δουλειά του.

Δεν ξέρω κατα πόσο ήταν σαφές αυτό, γράφω και λίγο ότινανε, αλλά εγώ τις σκέψεις μου τις έβγαλα. Γιατί να ξέρεις html όταν δουλεύεις σε C? Και επίσης κατανοήστε ότι η FORTRAN πέθανε. πάει, dead. Όλα τα πανεπιστήμια κάνουν Fortran, μέχρι και οι φυσικοί κάνουν fortran, όταν ένας προγραμματιστής γράφει κάτι σε στύλ Mathematica και όλα είναι απλά και ωραία.

Στα μουσικά, οι Raconteurs συνεχίζουν να παίρνουν την ψήφο μου, αντίθετα οι Vampire Weekend που άκουσα δεν μου άρεσαν και τόσο, πέρα από δυο-τρία τραγουδάκια.

Γυρνώντας εδω και εκεί στην μπλογκόσφαιρα έπεσα εδώ.

Πέρα από το ότι το κομματάκι είναι πολύ κορυφή και άν κάποιος ξέρει τι είναι/ποιος τραγουδάει ας αφήσει ένα comment.
Συμφωνώ με σχεδόν όλα τα μηνύματα. Αλλα εκεί που κόλλησα ήταν ένα στεγνό “Αξίζει?”.

Την τελευταία εβδομάδα την πέρασα διαβάζοντας. Διαβάζοντας δευτέρα μέχρι κυριακή (χωρίς να καώ φυσικά, δυο-τρεις ώρες την ημέρα - είναι πολύ για κάποιον που τα τελευταία τέσσερα χρόνια δεν έχει ανοιξει βιβλίο).

Σήμερα έγραψα το διαγώνισμα για το οποίο διάβαζα. Δεν έγραψα πάνω από 15/20.

Τα χρόνια αυτά ακούω συνεχώς ότι η ζωη μου κρίνεται από τις πανελλήνιες, τις εξετάσεις που θα δώσω σε ένα χρόνο και κάτι. Δεν φαίνεται, αλλά το άγχος σε σιγοτρώει. Και όταν βλέπεις φοιτητές του Παντείου, να αναρωτιούνται άμα αξίζει… τι πρέπει να πετύχω επιτέλους? Αξίζει να το πετύχω?

Το άλλο που είδα στην βόλτα μου στην μπλογκόσφαιρα κολλάει πλήρως με το θέμα αυτό.
Στο τέλος μόνο η μουσική θα μας σώσει.

Time takes a cigarette, puts it in your mouth
You pull on your finger, then another finger, then your cigarette
The wall-to-wall is calling, it lingers, then you forget
Ohhh how how how, youre a rock n roll suicide

Youre too old to lose it, too young to choose it
And the clocks waits so patiently on your song
You walk past a cafe but you dont eat when youve lived too long
Oh, no, no, no, youre a rock n roll suicide

Chev brakes are snarling as you stumble across the road
But the day breaks instead so you hurry home
Dont let the sun blast your shadow
Dont let the milk float ride your mind
Youre so natural - religiously unkind

Oh no love! youre not alone
Youre watching yourself but youre too unfair
You got your head all tangled up but if I could only
Make you care
Oh no love! youre not alone
No matter what or who youve been
No matter when or where youve seen
All the knives seem to lacerate your brain
Ive had my share, Ill help you with the pain
Youre not alone

Just turn on with me and youre not alone
Lets turn on with me and youre not alone (wonderful)
Lets turn on and be not alone (wonderful)
Gimme your hands cause youre wonderful (wonderful)
Gimme your hands cause youre wonderful (wonderful)
Oh gimme your hands.

Η 11/4/2008 ήταν μια σημαντική ημέρα για τον μουσικό κόσμο, και ακόμα πιο ιδιαίτερη για τον ελληνικό μουσικό κόσμο.

Για να έχετε φτάσει σε αυτό το post, λογικά θα ξέρετε την ιστορία του Guillermo Vargas Habacuc του καλλιτέχνη που έκανε ενα σκύλο (ζωντανό) έκθεμα σε μουσείο, αφήνοντας τον να πεθάνει από την πείνα (επίτηδες).

Petitions και Petitions, εδω μπορείτε να υπογράψετε κατά του καλλιτέχνη άμα θέλετε.

Εγώ από την άλλη πάντα υποστήριζα τις προοδευτικές και ακραίες μορφές τέχνης. Όταν είδα αυτο πραγματικά κόλλησα λίγο. Λίγο από φρίκη, λίγο απο περιέργεια. Πιστεύω ότι και αυτό θα κάνατε στην αρχή και εσείς. Αλλα επειδή δεν κρίνω έτσι απλά, έριξα ένα μικρό search στο θέμα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ : ΤO POST ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΟΤΙ Ο ΣΚΥΛΟΣ ΠΕΘΑΝΕ, ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ.

Ο Vargas είναι Κοσταρικανός. Με μία σύντομη επίσκεψη στο Wikipedia, μαθαίνουμε ότι η Κοστα Ρίκα έχει αυξανόμενη οικονομία, δημοκρατικό πολίτευμα, δηλαδή δεν είναι κλασικη λατινοαμερικάνικη χώρα (Ακόμα είναι χαμηλά αλλα ανεβαίνει). Η πρώτη υπεράσπιση του Vargas ήταν ότι ήταν ένας συμβολισμός για την χώρα που την έχουν αφήσει σαν τον σκύλο. ΔΕΚΤΟ. Ωραίος συμβολισμός. Προσωπική Άποψη, ο σκύλος έτσι κ αλλιώς λογικά θα πέθαινε, αδέσποτο ήταν.

Δεύτερη δικαιολογία ήταν ότι ο σκοπός ήταν να ευαισθητοποιηθεί ο κόσμος για τα αδέσποτα. Μη δεκτό.
Εκεί φαίνεται ο καλλιτέχνης που κάνει κάτι ακραίο για να δειχτεί. Από την στιγμή που το έργο του ευαισθητοποιεί για τα ζώα, δεν αφήνει ένα ζώο να πεθάνει. Εκτός αμα πάσχει από κυκλοθυμία ή διχασμένη προσωπικότητα, εγώ όμως βλέπω ότι πάσχει από το σύνδρομο Britney Spears, τα πάντα για να με θυμηθεί το Mtv.

Η δικαιολογία άλλαξε αρκετές φορές, αυτο με κάνει να νομίζω ότι πραγματικά έγινε λόγω του Συνδρόμου Britney Spears, και εντάξει του τύπου του αξίζει μια καλή μούντζα, και ένα κλύσμα με θειικό οξύ (Η μήπως ένα μπράβο για τα λεφτά που έβγαλε?). Από την άλλη επειδή ο καθένας τα προβάλλει όπως θέλει στο ίντερνετς ίσως η πρώτη δικαιολογία ήταν αυτή που δόθηκε, και εγω σαν πολίτης χώρας με δημοκρατικό πολίτευμα (λέμε τώρα..) λέω ότι τον υποστηρίζω, άξιζε να χαθεί ο σκύλος για τον συμβολισμό αυτό. Γιατί οι ίδιοι που υπογράφουν το petition ξεχνάνε ότι υπάρχουν άνθρωποι που πεθαίνουν από την πείνα, και ασχολούνται με τον σκύλο που έτσι και αλλιώς αδέσποτο ήταν.

Στο κάτω κάτω της γραφής ό σκύλος λογικά δεν πέθανε. Και ναί μην μου βάζετε όλοι την τέχνη σε εισαγωγικά, ξαφνικά ευαισθητοποιηθήκατε όλοι για τον σκύλο αυτό, αλλά χεστήκατε για την πατημένη γάτα στον δρόμο, για τα αμέτρητα αδέσποτα της πόλης.

Και λίγο social commentary.

Ο Κορυδαλλός είναι από τα πιο ελλεινά μέρη της Αττικής.
Fact 1 :είναι το τελευταίο μέρος της Ευρώπης όπου θα περίμενες να γενηθεί ένα μουσικό κύμα ή μουσική σκηνή. Μέχρι και στην Γουιάνα έχει γεννηθεί μεγάλος καλλιτέχνης (βλ. Eddy Grant). Μπορεί να νομίζεις ότι συνήθως τα χειρότερα μέρη είναι αυτα που γεννάνε τις μεγάλες ιδέες και την ανάγκη για αλλαγή. Οπότε διευκρινίζω, ο Κορυδαλλός δεν είναι ενα άσχημο (άσχημο με τον τρόπο που λες “αυτός είναι άσχημος άνθρωπος, και δεν εννοείς εμφανισιακά) μέρος γιατί έχει χαμηλές συνθήκες διαβίωσης κλπ κλπ. Αλλα γιατί είναι αυτο που νομίζετε ότι έχει χαθεί εδω και 30 χρόνια, είναι γνήσιοι ελληνάρες, που πιστεύουν ότι ο Ελληνικός πολιτισμός είναι ο Τερζής και ο Καζαντζίδης, και το πρώτο πράγμα που τους έρχεται στο μυαλο όταν ακούν λέξεις σαν “Βάρναλης” ή “Παλαμάς” είναι οδοί.
Έναυσμα ήταν τα top searches στο dashboard, “youtube korydallos tsontes”.

Το πρόβλημα δεν είναι οι νεολαία, είναι οι γέροι.
Fact 2 : Χθές περιμένοντας λεωφορείο, έρχεται στην στάση μια μάνα με δυο κοριτσάκια, το μικρο ζήτημα να ήταν 5-6 χρονών. Δεν κατάλαβα γιατί, άλλα κάποια στιγμή γυρνάει και ρίχνει ένα χαστουκι στην μικρή η μάνα, άσχημο. Άσχημο, αυτή ήταν η πρώτη λέξη που μου ήρθε στο μυαλο. Και όχι, δεν ήταν το χαστούκι που ρίχνει η μάνα στο παιδί επειδή έκανε μαλακία, ήταν το χαστούκι που σημαίνει ότι είναι καθημερινότητα αυτό το χαστούκι, αυτό που σημαίνει ότι δεν ενδιαφέρεσαι ιδιαίτερα τι θα πάθει το παιδί. Σημείωση : Ο ήχος που με έκανε να γυρίσω (το χαστούκι δηλαδή) θύμιζε ηχητικό εφέ σε ταινία του Βέγγου η του Κωσταντάρα.
Που κολλάνε οι γέροι σε αυτό? 3 ακόμα άτομα ήταν στη στάση, εγω, μια γυναικα, ένας αντρας μεγάλης ηλικίας. Ε ΕΓΩ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΦΗΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΑΛΛΗ, αφορμή περίμενα να αρχίσω τα μπινελίκια. Αλλα οι άλλοι δυο απλά δεν ενδιαφέρθηκαν. Ανέμελοι και καλα, είχαν αυτο το ηλίθιο ύφος που έχεις όταν και καλά δεν σε ενδιαφέρει. Αλλά όταν έχεις απλωθεί στο λεωφορείο, όταν φωνάζεις τον φίλο σου “Ρε μαλάκα” με την μια να πουνε την παπαριά τους.

Το να δώσεις την θέση σου σε κάποιον μεγαλύτερο στο λεωφορείο δεν είναι αναγκαστικό, απλά το κάνεις αμα δεις ότι την έχει περισότερο ανάγκη. Και εγώ δεν σηκωνομαι όταν δεν μπορω να πάρω τα πόδια μου, και κυρίως δεν σηκώνομαι όταν έρχονται με το ηλίθιο αυτό ύφος που περιμένει να σηκωθείς. Και ένα ευχαριστώ όταν σηκώνομαι δεν έχω ακούσει.

Είστε γονιός? Θέλετε το παιδί σας να πετύχει στην ζωή του? Θέλετε το παιδί σας να μην σας βγάζει το λάδι? Θέλετε να μην σας λέει το παιδί σας “Τι μαλακίες είναι αυτές που ακούς ρε μάνα?”? Τότε φροντίστε να μην φτάσει κοντά σε αυτά τα τραγούδια το παιδί σας, μην γίνει σαν και εμένα.

Δεν θα αναλύσω το πόσο κωλοπαίδι είμαι, απλά θα ρίξω ένα Top-5 List, για τα τραγούδια που έχουν στιγματίσει την πολυ παιδική μου ηλικία, ανάμεσα στα 6-10 χρόνια μου. Μην νομίζετε, δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν άκουγε σκυλάδικα και στρουμφάκια σε αυτές τις ηλικίες, αλλα οι μελωδίες που με οδηγουν σε αυτό το Deja-vu είναι άλλες.

Οι κύριοι Paul Simon κ Art Garfunkel ήταν το πρώτο μου cd. Μου το είχε δώσει ο εν λόγω θείος γιατί είχα καταντήσει κουραστικός κάθε μέρα να το ακούω σπίτι του, οπότε άφησε αυτό το βάρος στους γονείς μου. Τώρα γιατί μου είχε κολλήσει το Boxer, δεν το ξέρω. Αλλα ακόμα μου αρέσει (πως γίνεται να μην σου αρέσει δηλαδή?)

Δεν ξέρω πραγματικά. Αυτό το τραγούδι είναι ένα αδιάκοπο Deja vu, όποτε το ακούω θυμάμαι βροχή πάνω στα πολυαγαπημένα Γιάννενα. Μια σκηνή ακριβώς, ένα τοπίο - που δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο - και στο οποίο δεν λαμβάνω μέρος καθόλου, απλά ενα τοπίο απο το χωριό μου.Γιατρέ είμαι καλά?

Play that funky bass boy! Ξεκάθαρη η επιρροή εδώ, 10 χρόνια τώρα αδιάκοπα δεν το έχει βαρεθεί ο πατέρας μου, όποτε συνδυάζω τις λέξεις πατέρας και funk αυτό μου έρχεται στο μυαλό. ΤΟ ΜΠΑΣΟ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!

Ακόμα απίστευτο, και για μένα μετά από τόσα χρόνια (είναι 10 χρονάκια), και για την εποχή (είναι 30 χρονάκια). Ωραίοι στίχοι, μεγάλος μουσικός, ωραίο beat, ποιοτικό και όχι catchy. Έχω ακόμα την κασέτα με το Best Of του Eddy Grant. Original. Relic. Το τραγούδι, ειδικά η extended version είναι ένα διαμάντι από αυτά που χάθηκαν.

Αυτά, όχι ότι ενδιαφέρεται κανείς αλλά έπρεπε να τα μαζέψω κάπου.

Είμαι σίγουρος, ότι ο,τι και να πω είναι χιλιοειπωμένο.
Οι Raconteurs είναι ένα συγκρότημα που πιστοποιεί ότι το brit-rock(ή και indie - αν και δεν είναι τόσο correct) ζεί την μεγαλύτερη του ακμή, και σε αρκετά χρόνια θα μιλάμε για την χρυσή εποχή του.
Το εν λόγω group είναι ένα project του κυρίου Jack White, γνωστου και ώς κυρίου White Stripes.

Άν θες να χαρακτηρίσεις το album αυτό σε μια σύντομη φράση είναι η εξής : Λιγότερο commercial White Stripes, με μπάσο, και καλύτερα drums.

Η μεγάλη ανάλυση, την οποία δεν κατέχω και τέλεια είναι κάπως έτσι : Δυστυχώς, δεν έχω ακούσει το πρώτο album των Raconteurs, που από όσο διαβάζω είναι ακόμα πιο μακριά απο White Stripes, άρα και πολυ καλύτερο. Οι White Stripes μου αρέσουν δεν λέω, αλλα οι Raconteurs έχουν αυτό που τους λείπει και δεν αναφέρομαι στο μπάσο. Απο την στιγμή που θα κατεβάσεις τον δίσκο (δεν έχουν ακόμα το κύρος που θα σε κάνει να αγοράσεις το cd πρίν το ακούσεις) και πατήσεις το play, θα πάθεις μεγάλο ντουβρουτζά με την riff-άρα που ξεκινά το “Consoler Of The Lonely”. Θα προχωρήσεις λίγο, θα μπούνε τα πιο indie-like φωνητικά, θα σε κατεβάσουν λίγο, χωρίς όμως να σταματήσει να σου αρέσει αυτό που ακούς. Αλλα με το που φτάσεις στην γεφυρα, ακούσεις την δεύτερη riff-αρα και μπούνε και τα πιο garage φωνητικά ερωτεύεσαι αυτό που ακούς. Και κάπως έτσι συνεχίζει ο δίσκος. Είναι σαν να ακούς ένα μίγμα Led Zeppelin και Who το 2008 χωρίς να έχουν μείνει πίσω, όπως δείχνουν όλα τα comeback albums (βλ. Judas Priest after 2004 albums, Iron Maiden μετά το 2000).

Το Consolers Of The Lonely δεν το έχω ακούσει ακόμα αρκετά. Δεν μπορώ να πώ άμα θα είναι ένα κλάσικό, αν βάζει υποψηφιότητα για album της χρονιάς απο τώρα, αν θα το ακούω ακόμα σε 2 μήνες. Δεν ξέρω αν είναι ένας δίσκος που θα μείνει γιατί είναι album-άρα, η θα ξεχωρίσω μερικα τραγούδια μόνο. Αλλα το ότι σε μία βδομάδα θα είναι στην κορυφή των plays μου το ξέρω. Οτι θα είναι για τρείς βδομάδες στα most played στο last.fm το ξέρω. Και επίσης ξέρω, ότι μια ακρόαση την θέλει από όλους. Δεν είναι ο δίσκος που είναι μπροστά για την εποχή του, ούτε θα γεννήσει ένα καινούριο ρεύμα. Είναι απλά ένας πολύ καλός δίσκος, με το πολύ καλός σε bold (μφφφ… αστείος?).

Αν βαριέστε όλα τα παραπάνω, το ταπεινό μουσικό μου αυτί το βαθμολογεί με ένα 9/10, στα ρηχά.